In het zuidelijkste puntje
van de Flevopolder ging vorig jaar herfst het project
'Zonnehoeve' van start. Op het terrein van een biologisch
dynamische boerderij wordt een eco-huis gebouwd, waar
tien tot twaalf pleegkinderen in de toekomst een nieuw
thuis zullen krijgen. De start van het project werd
feestelijk gevierd, opgeluisterd door Adelheid Roosen en
Jacques de Milliano.
De Zonnehoeve is een project van de
Stichting de Wolkenboom waarvan jeugdadvocaat Anke de
Wijn initiatiefnemer is. In haar openingstoespraak
lichtte zij het project toe.
In de jeugdhulpverlening wordt te
weinig begrepen van de levenskracht van kinderen.
Kinderen willen een luisterend oor, en volwassenen willen
vaak alleen maar horen wat in hun eigen straatje past.
Problemen als ziekte, vervreemding en jeugdcriminaliteit
zijn het gevolg. De Zonnehoeve moet kinderen zorg, liefde
en aandacht geven: een kus als je naar school gaat, een
knuffel als je verdrietig bent en een zoen voor je gaat
slapen. Want 'zorg geven is net zo belangrijk als
verzorgd worden', zo voegde gezinshuisouder van de
Zonnehoeve, Marja Molenaar, toe. Voor beide is op de
Zonnehoeve gelegenheid in overvloed. De paarden, koeien,
poezen, honden, kippen, lammetjes en varkens vragen
allemaal om verzorging en aandacht.
Op een podium van strobalen vertelde
Jacques de Milliano dat juist de kleinschaligheid van de
Zonnehoeve hem aantrekt. Kinderen verzuipen zo niet in de
bureaucratische molen die de jeugdhulpverlening vaak is.
Dat je met een paar mensen veel voor elkaar kunt krijgen,
weet hij uit de ervaring die hij opdeed bij 'Artsen
zonder grenzen'.
De collega-gezinshuisouders die voor
het feest waren uitgenodigd staken hun enthousiasme voor
dit project niet onder stoelen of banken. Menno en
Jolanda Wieten, al tien jaar gezinshuisouders in Den
Bosch, zouden best aan willen haken bij een
biologisch-dynamische boerderij. ' Een natuurlijke
omgeving heeft een heilzame werking op beschadigde
kinderen. Op een boerderij kun je veel liefde geven en
krijgen, al is het niet realistisch om te denken dat je
er daarmee bent. Van de zes pleegkinderen die wij
opvoeden is er maar één die een nachtzoen
wil. Daar staat tegenover dat de kinderen die we opvoeden
wèl die intimiteit aankunnen met jonge katjes. Dat
onvoorwaardelijke van dieren verbindt. In die zin biedt
de natuur wel degelijk een meerwaarde.'
Een mooi initiatief, daar was iedereen
het over eens, al zal het simpele gegeven van afstand
&endash in ieder geval voor deze locatie &endash voor
veel ouders toch een probleem zijn als zij hun kind
willen bezoeken.
'Hier is dat misschien een probleem',
beaamt Menno, 'maar het mooie van zo'n boerderij is nou
juist dat het ook veel mogelijkheden biedt voor de
pleegkinderen èn hun ouders. Je kunt ouders hier
laten zien dat omgaan met kinderen ook op een andere
manier kan. Ze hoeven tijdens een bezoekregeling niet
stijfjes op de bank te zitten, maar ze kunnen samen met
hun kind meehelpen op de boerderij, kippen voeren, een
kalfje verzorgen. Je zou zelfs ouders samen met hun
kinderen op kunnen vangen op een boerderij. In dat geval
vervul je een voorbeeldfunctie naar ouders toe, maar je
draagt ook breder in de samenleving iets uit. Kortom: wat
ons betreft is de tijd is rijp voor jeugdzorg in de
natuur!'
