Niet benutte bronnen van steun voor ouders en
kinderen. Een onderwerp met haken en ogen zo is ons
gebleken. En dit keer uit een misschien wat onverwachte
hoek.
Sinds twee weken zijn wij weekendgezin voor een meisje
van drieënhalf. Moeder en dochter ken ik, in mijn
functie als stafmedewerker bij een multifunctionele
jeugdhulpverleningsorganisatie, al bijna drie jaar.
Mijn werkgever is met mijn (jonge) pleegmoederschap
echter helemaal niet blij. In eerste instantie werd het
mij zelfs verboden. Maar na overreding en met de
verschillende stempels van goedkeuring van de Voorziening
voor Pleegzorg is hij overstag gegaan.
De meeste mensen die werken in de jeugdhulpverlening
zijn zeer begaan met kinderen en hun ouders. Er is ook
een grote mate van betrokkenheid vereist in de
hulpverlening aan gezinnen in nood. Het is vooral deze
betrokkenheid waardoor ouders en aspirant-pleegouders
elkaar vinden.
Maatschappelijke ontwikkelingen nopen in de toekomst
tot het creëren van nog meer en van een
veelsoortigheid van zulke 'vondsten'.
Want als we alleen al kijken naar de gestage toename
van het aantal gezinnen dat in een isolement leeft. En
opvoeden zonder enige vorm van ondersteuning is dan
volgens mij, migrantenmoeder van twee zonen, een
onmogelijke opgave.
Of we zien de vele zwarte, migranten, en
vluchtelingengezinnen die de Jeugdzorg binnenstromen.
Geïsoleerd, ontworteld en vaak ook onvermogend om op
te voeden zonder ondersteunend netwerk.
Natuurlijk spelen de multifunctionele organisaties
hier een belangrijke rol. Maar dat neemt niet weg dat
medewerkers uit deze organisaties, soms járenlang
'meelopend' met deze gezinnen, uitgesloten zouden moeten
zijn van een andere dan de werkrelatie met deze
mensen.
Ik begrijp de angst van mijn werkgever voor de
gevolgen van verstrengeling van professionele en
persoonlijke belangen. Maar... wat let ons om beleid te
maken op dit gebied? Moet die ene keer in een ver
verleden waar het 'fout' is gegaan dan bepalend zijn voor
een andere situatie, in een andere context en met een
andere doelgroep?
De tijd en de samenleving vragen ons juist om kansen
te benutten en problemen op te lossen!
