artikel uit Mobiel 6, december 1997 "Het belang van Michael staat voorop"

door Connie van Oosterhout

"Ouders, schrijf ons", zo luidde de oproep in de vorige Mobiel. En we ontvingen een ontroerende reactie. De brief van Connie van Oosterhout geeft zo goed de gevoelens van een ouder weer, dat we hem niet in onze brievenrubriek geplaatst hebben, maar aansluitend bij het themagedeelte.

Ik ben een moeder van 34 jaar en heb een zoon van 12. Hij heet Michael. Jullie hadden gevraagd of er ouders zijn die een stukje wilden schrijven in Mobiel over wat hun ervaring is als hun kind in een pleeggezin zit. Toen dacht ik: 'ik wil dat best vertellen.'

Michael zit nu drie jaar in een pleeggezin, een gezellig, warm gezin. Ik heb zelf lang gezorgd voor mijn zoon, maar ik heb altijd gedacht: 'het belang van Michael staat voorop'. Ik heb altijd een goede band met Michael gehad, en wil dat ook heel graag houden. Toen ik op een gegeven moment merkte - dat door omstandigheden - ik niet meer goed voor Michael kon zorgen, vond ik dat er een goede oplossing moest komen.

Ik ben met de Stichting Jeugd en Gezin gaan overleggen. Ik kreeg toen een leuke maatschappelijk werkster toegewezen, Ans, en met haar heb ik verschillende gesprekken gehad. Zo kon ik uiteindelijk zelf tot een beslissing komen. Dat was wel een moeilijke beslissing, maar ik koos voor een pleeggezin voor Michael. Ik wil alleen maar dat Michael gelukkig is, en dat hij een plek heeft waar hij zichzelf, en kind kan zijn.

Ans is op zoek gegaan naar een pleeggezin. Toen ze er een gevonden had, heeft ze er het een en ander over verteld. Ik heb er toen met mijn zoon Michael over gepraat en hem er goed op voorbereid. Samen met Ans ben ik op bezoek gegaan bij dat gezin. Met Bea, zo heet de pleegmoeder en Michael (toevallig dezelfde naam als mijn zoon) de pleegvader hebben we afgesproken dat Michael eerst een middag ging kijken en spelen, voordat hij er zou gaan wonen. Michael heeft het in het begin best moeilijk gehad. Hij was gewend om met mij alleen te zijn en toen kwam hij ineens in een groot gezin terecht, met allemaal nieuwe gezichten. Hij moest leren tijd en aandacht te delen met de andere kinderen.

Wij hebben hem daar met z'n allen zoveel mogelijk in gesteund. Inmiddels woont hij er drie jaar en hij heeft het er naar zijn zin. Als het nu niet goed met mijzelf gaat hoeft hij niet steeds ergens anders naar toe. Dat geeft ons beiden rust. Als ik vragen heb kan ik Bea en Michael (de pleegvader) altijd bellen. Michael woont dan nu wel niet meer bij mij, maar door de goede samenwerking heb ik toch het gevoel dat ik bij de opvoeding van mijn zoon betrokken ben.

Als er in zijn woonplaats iets te doen is, Michael zit bijvoorbeeld bij de harmonie, dat belt Bea mij op en vraagt of ik zin heb om te komen kijken naar zijn optreden. En ook met zijn verjaardag ben ik er altijd bij. Omdat de pleegouders mij goed op de hoogte houden, kan ik alles blijven volgen van mijn zoon Een keer in de 14 dagen komt Michael naar mij toe en dat vind ik hartstikke gezellig. Het loopt dus allemaal goed, en ik heb nooit spijt gehad van mijn beslissing. Michael kan nu tenminste iets van zijn leven maken. Hij heeft daar de rust en stabiliteit gevonden die hij nodig had. Ik wil heel graag dat mijn kind gelukkig is, en dat is hij nu, zo voel ik het tenminste. En zelf heb ik er een familie bij gekregen.