Een alleenstaande pleegvader

Het is ‘papadag’ als we Bart (41) een bezoek brengen in zijn prachtige, historische woning in een klein dorp in Noordoost-Brabant. Pleegzoon Mees (3) doet zijn middagslaapje. Bart, in het dagelijks leven hypothecair planner bij een grote bank, is sinds begin dit jaar alleen­staand pleegvader. Zijn relatie kwam tot een eind, maar dat ging wel in goed overleg, zonder ruzie. En zo delen Bart en zijn ex-vrouw nog steeds de zorg over Mees.

Wat is de samenstelling van je gezin?
“Mijn ex-vrouw en ik hebben zelf geen kinderen. We zijn perspectiefbiedend pleeggezin geworden. Mees was vier maanden oud toen hij bij ons kwam. Een geheime plaatsing, nu nog steeds. Sinds mijn ex en ik uit elkaar zijn, delen we de zorg. Mees is ongeveer de helft van de tijd bij mij. Op maandag werk ik niet, dan is het papadag.

Inmiddels hebben mijn ex-partner en ik allebei een nieuwe relatie. Mijn vriendin heeft twee kinderen, een jongen van 4 en een meisje van 6 jaar oud. We wonen niet samen.”

Hoe kwam je ertoe om pleegouder te worden?
“Monique, mijn ex, werkt in de kinderopvang. Zelf was ik vroeger werkzaam in het jongerenopbouwwerk. We wilden graag kinderen, maar dat lukte niet. We dachten al snel aan pleegzorg en onze voorkeur ging uit naar een zo jong mogelijk kind. We hebben ook nog even aan adoptie gedacht, maar we hadden uiteindelijk zoiets van: waarom een kind uit het buitenland halen, terwijl er in Nederland ook kinderen hulp nodig hebben?”

Hoe reageerden je omgeving en familie op het pleeg­ouderschap?
“Super positief! Zonder uitzondering. Iedereen vindt het fantastisch dat we dit doen. Een enkeling zei wel- eens: ‘Weet waar je aan begint.’ Verder krijg ik alleen maar enthousiaste reacties. De opa’s en oma’s voelen zich ook echt opa en oma van Mees. Zelf vind ik het ook fantastisch dat ik dit mag doen.”

Hoe ziet de begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“We hebben een begeleider van de pleegzorgorganisatie en een van de Willam Schrikker Groep. Op beiden kunnen we altijd een beroep doen. Heel af en toe hebben we contact. Het loopt allemaal soepel, dus heel vaak zien we elkaar niet. Toen Monique en ik uit elkaar gingen, werden onze nieuwe partners natuurlijk wel gescreend, maar dat is logisch.”

Waar heb je steun bij nodig, waar ben je onzeker over?
“Het klinkt misschien stom, maar ik zou niets kunnen bedenken. Mees is nog jong en het is een heerlijk mannetje. Ik zou me wel kunnen voorstellen dat er op latere leeftijd nog wat ander gedrag gaat komen. Als hij nu zijn ouders bezoekt, is hij daarna steeds even van slag. Of hij iets weet van of voelt bij zijn echte ouders, weten we niet.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
“Mees ziet zijn vader en moeder eenmaal per zes weken. Een van zijn ouders zit in de gevangenis en de ander is zwak begaafd. Ik heb het idee dat hij Monique en mij als zijn ouders ziet. Ik beschouw Mees ook als mijn eigen kind.”

Welke praktische problemen kom je tegen?
Bart denkt lang na. “Problemen zijn er niet echt. Wat wel belangrijk is, is om steeds scherp te blijven omdat het een geheime plaatsing betreft. Bijvoor­beeld in contacten met instanties. Die zijn daar niet altijd op berekend. De naam van Mees moet natuurlijk geheim blijven en mag niet in alle documenten staan. Op het kinderdagverblijf en straks op school mag hij niet op foto’s staan. Ook op social media, zoals Face­book, kunnen we niet alles plaatsen wat een normaal gezin gewoonlijk wel kan plaatsen. Dat mis ik weleens, bijvoorbeeld op Vaderdag. Maar dat hoort nu eenmaal bij pleegzorg.”

Hoe gaan de kinderen van je nieuwe relatie om met je pleegkind?
“Heel erg leuk. Elke week zien ze elkaar. Het zijn net broertjes en zusje. Er is vanaf het eerste moment een klik. Bijzonder leuk om te zien.”

Zijn er momenten waarop je denkt: hier had ik nooit aan moeten beginnen?
“Nee, nooit! Echt niet! In het begin hebben we wel eens bedacht hoe het zou zijn als Mees weer naar zijn biologische ouders zou gaan, maar daar is geen sprake van. Als ik alles opnieuw zou mogen doen, had ik het weer zo gedaan.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doe ik het voor!
“Dat zijn er talloze. Als Mees me vastpakt en zegt: ‘Mijn papa!’ Dan smelt ik. Ik zie hem dingen leren, hij praat steeds meer, dat is geweldig! Ik ben wel niet de biologische vader, maar Mees pikt wel dingen van mij op. Het voelt als mijn eigen kind. Ook als je ziet hoe enthousiast hij is naar onze families. Geweldig! En dat is wederzijds. Ze mogen alles van me afpakken, behalve Mees!”                                                       <

Uit privacyoverwegingen is de naam Mees in dit artikel gefingeerd.

 


Tags: ,