Verbeter de hulpverlening, begin bij je zelf

Toen Aaliyah na tweeënhalf jaar terugkwam in haar pleeggezin, besloot Malika dat ze mocht blijven. Malika (34) zorgt in haar eentje voor haar dochter en haar pleegdochter. Daarnaast studeert ze hbo pedagogiek. Na haar afstuderen wil ze graag de zwaardere hulpverlening in. Bij voogdij en pleegzorg ligt haar hart. Vanwege haar eerdere ervaringen met hulpverlening zou ze graag onderdeel willen zijn van een verbeterslag.

Wat is de samenstelling van uw gezin?
“Ik ben pleegmoeder van Aaliyah (12) en moeder van Sarah van 15 maanden.”

Hoe kwam u ertoe om pleegouder te worden?
“Samen met mijn toenmalige partner heb ik voor pleeg­zorg gekozen. We wilden iets goeds doen voor een kind. We gingen naar een informatieavond over pleegzorg en lazen een folder over het opvoedingsprogramma MTFC-P(1). Daar zijn we toen voor gescreend.
Vervolgens kregen we Aaliyah in huis. Zij is ongeveer een jaar bij ons geweest en werd daarna overgeplaatst naar een tante. Toen ik bij toeval tweeënhalf jaar later haar voogd belde, hoorde ik dat het niet goed ging met Aaliyah. Binnen zes weken woonde ze weer bij ons. Nu blijft ze!”

Hoe reageerden de mensen om u heen op het pleeg­ouderschap?
“Ze hebben Aaliyah vanaf het begin helemaal opgenomen. Het meisje maakte veel indruk op de familie. Iedereen was blij dat ze terug was. We kregen alleen vragen over de moeilijkheid van afscheid nemen, maar mijn pijn valt in het niet bij wat ik kan betekenen voor een kind.”

Hoe ziet uw begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“De begeleiding voorziet nu prima in mijn behoeften. Het contact is er vooral om bij te praten. In het verleden heb ik contact gehad met verschillende organisaties en ik heb ook negatieve ervaringen. Niet alle beloften aan Aaliyah werden nagekomen. Een hulpverlener beloofde bijvoorbeeld dat ze haar knuffels zou terugkrijgen. Dat duurde vervolgens tweeënhalf jaar. Een goede pleeggezinbegeleider is iemand die betrouwbaar en eerlijk is, afspraken nakomt en kan aansluiten bij het kind, de pleegouder en de mensen rondom het kind die belangrijk zijn, zoals biologische familie.”

Waar heeft u steun bij nodig, waar bent u onzeker over?
“In het begin vond ik de contacten met haar ouders lastig. De voogd heeft me daarin gesteund. Ik vond het moeilijk om de moeder toch een beetje te sturen en er tegelijkertijd voor te zorgen dat ik geen strijd kreeg met haar. Als de moeder haar afspraken niet nakwam, vond ik daar van alles van, maar daar ging het niet om. Aaliyah heeft behoefte aan haar moeder en als zij er niet is, heeft ze behoefte aan mijn steun.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
“Ik regel de afspraken met de moeder met haar begeleider. Onze werkrelatie is fijn. We streven naar eens in de maand een bezoek. Verder belt Aaliyah haar moeder om de week. De andere week belt Aaliyah haar broertje. De bezoeken zijn vrij kort, maar wel leuk.
Met de vader verloopt het contact wisselend, hij is een in­gewikkelde man. Als Aaliyah zegt: ‘Ik wil papa weer eens zien’, bel ik haar voogd. Hij regelt dat er dan een bezoek komt. Het afgelopen jaar heeft ze hem twee keer gezien, daarvoor twee jaar niet.”

Welke praktische problemen komt u tegen?
“Ik gun Aaliyah beter contact met haar biologische familie. Ze is half Surinaams en juist dat stukje cultuur kan ik haar niet geven. Ik kan een keer roti halen en dan houdt het op. Contact met de familie is ingewikkeld, omdat zij hun handen vol hebben aan de opvang van Aaliyah’s broertje.”

Hoe gaat uw dochter om met haar pleegzusje?
“Mijn dochter weet niet beter dan dat ze zusjes zijn. Toch is dit wel onderwerp van gesprek als het bijvoorbeeld gaat om ‘mama’ zeggen. Aaliyah hoeft dat niet, mijn eigen dochter straks wel.

Heeft u wel eens ‘foute’ gedachten?
“Aaliyah is twaalf en lekker aan het puberen. Soms denk ik te snel dat haar gedrag voortkomt uit het verleden of uit hechtingsproblematiek, maar het is gedrag dat past bij een kind van haar leeftijd. Het gaat goed met haar. Natuurlijk mopperen we wel eens op elkaar, maar dat hoort erbij. Zeker in zo’n meidenhuishouden.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doe ik het voor!
“Gewoon de kleine dingen waarin ik zie dat ze vooruit gaat. Als ze op het voetbalveld staat, ben ik een trotse (pleeg)ouder. Ook de momenten dat we gezellig met zijn drieën op de bank televisiekijken in onze pyjama. Aaliyah hoort er zo bij. Ik kan me niet eens voorstellen dat ze er niet is. Dat is ook nooit aan de orde geweest toen mijn relatie eindigde. Ze is onderdeel van mijn gezin.”

(1) www.pleegouders.debascule.com/opvoedouder-worden

 

 

 


Tags: ,