De redactie van Mobiel ontvangt regelmatig brieven en telefoontjes
die gaan over het afscheid nemen van een (pleeg)kind. Meestal gaat
het over een al dan niet voortijdige afbreking van de plaatsing.
Ook uiten soms ouders hun gevoelens die de uithuisplaatsing
van hun kind bij hen losmaakt. Het vertrek van een (pleeg)kind leidt
tot verdriet, ook als de (pleeg)ouders het met het vertrek eens zijn
en er aan meewerken. Een verdriet dat je kunt vergelijken met het
verdriet na het overlijden van een dierbare. Toch wordt dit verdriet
zelden als zodanig door de (pleeg)ouders herkend. Als de (pleeg)ouders
hun verlies en het daarbij behorende verdriet wel herkennen, stoppen
ze hun gevoelens snel weg. “We wisten toch waar we aan begonnen?!” zeggen
de pleegouders tegen zichzelf en ze proberen hun rug recht te houden.
Het niet herkennen en accepteren van de pijn die het verlies geeft,
kan tot, soms onverklaarbare en jaren later optredende, lichamelijke
en psychische klachten leiden.
In dit thema gaat rouwdeskundige Irene Dros nader in op ervaringen
van ouders en pleegouders bij uithuisplaatsingen. We besteden
aandacht aan hoe kinderen rouw uiten en hoe u als pleegouder daarbij
kunt helpen. Tot slot hebben we een aantal instellingen gevraagd
hoe zij omgaan met dit onderwerp. Op pagina 26 vindt u in ‘Publicaties’ recensies
van een aantal boeken over rouw.
Alle citaten komen, tenzij anders vermeld, uit brieven en e-mails
van ouders en pleegouders aan Mobiel.
Dit themadeel werd voorbereid door Antoinette van Wijngaarden en
Ben Wagner.
Met dank aan Irene Dros en de vele lezers die ons schreven.
De tekeningen zijn van Judith Zijtregtop.
overzicht thema
