Pleegzorg is geen kunstje

Terwijl ik dit schrijf, groeit het gras nog, beginnen mijn rozen aan een nieuwe bloei en moet de Sint nog aankomen. Toch wil ik nu alvast terugkijken op het jaar 2015.

Het was een jaar van veel veranderingen in de jeugdzorg. De gemeenten zijn nu verantwoordelijk voor de jeugd, maar hebben direct een forse bezuiniging voor de kiezen gekregen. Die is van grote invloed op de hulpverlening. Gemeenten hebben zuinig ingekocht en dat heeft helaas ook binnen pleegzorg tot ontslagrondes geleid.
Pleegzorg is overal weer anders opgezet en er zijn nogal wat verschillen ontstaan tussen gemeenten. Het is best vervelend als je beter een pleegkind kunt zijn in bijvoorbeeld Amsterdam dan in Apel­doorn. Ook de Kinderombudsman spreekt zijn zorg uit over de kwaliteit van zorg die geleverd wordt en over specialistische hulp die niet of veel te laat geregeld wordt.

Pleegzorg doe je er toch even bij als doodgewone burger, is de heersende gedachte. Men vergeet vaak dat die gewone burger inderdaad een goede pleegouder kan zijn, maar daar wel hulp en begeleiding bij nodig heeft. Het vraagt nogal wat van een mens om voor kinderen te zorgen die minstens een verlies­ervaring hebben, emotioneel zijn vastgelopen, jaren niet gezien of overvraagd zijn en worstelen met loyaliteit, omdat de ouders moeite hebben met de uithuisplaatsing. Ook zijn veel pleegkinderen getrau­­matiseerd door verwaarlozing, mishandeling of misbruik. Ze zijn alle vertrouwen in mensen kwijt.

Pleegouders hebben bergen energie, veel begrip en een stevig netwerk nodig om op een goede manier met deze kinderen om te gaan.
Goede begeleiding en deskundigheidsbevordering zijn broodnodig om het mislukken van een pleegzorgplaatsing te voorkomen. Daarom gaat Mobiel zich in het nieuwe jaar nog meer richten op deskundigheidsbevordering en ondersteuning van pleegouders. Pleegzorg is geen kunstje dat je kunt vangen in protocollen. Het is werken vanuit je hart en zoeken naar de mogelijk­heden om een kwetsbaar kind een goede toekomst te geven.

 


Tags: ,