Loslaten

Vera heeft als baby bij ons gewoond. Nadat zij een periode bij haar ouders heeft gewoond, werd zij nog voor haar derde levensjaar acuut weer bij ons teruggeplaatst.

Gespannen tuur ik uit het raam op de dag van haar terugkomst. Mijn ogen en oren waren nog nooit zo gespitst op wat komen ging. De hele middag is het huis in rep en roer. In allerijl hebben we onze volgepropte rommelkamer omgebouwd tot een opgeruimd meisjesvertrek, na het telefoontje: Ze komt er nú aan, omdat het echt niet langer gaat.

Ik zie een fragiel meisje, dat samen met de gezinsvoogd naar ons huis loopt. Ze heeft grote, donkere ogen die een verhaal vertellen. Een verhaal van verwarring en verdriet. Met haar vuistjes houdt ze stevig een vaalwitte knuffel vast. Ik herken hem ogenblikkelijk: Het is Nijn, de knuffel waarmee ze altijd al sliep. Daar is ze dan. De baby die ik ooit heb losgelaten, is een peuter geworden en staat voor onze deur.

Eigenlijk is ze nooit echt weg geweest. Vrijwel elke dag heb ik aan haar gedacht. Aan haar schaterlach en de twinkeling in haar ogen. Aan haar grappige stemmetje dat altijd nét iets te hard klonk. Aan haar beentjes waarop ik haar voor het eerst voorzichtige stapjes zag maken.

Natuurlijk wist ik dat de zorg voor haar misschien tijdelijk was, maar hoe kon ik vooraf weten hoe lastig het zou zijn om afscheid te nemen? De avond voor haar vertrek herinner ik me als de dag van gisteren. Het laatste badje, het laatste flesje, het laatste slaapliedje en het laatste kusje voor het slapengaan. Wetend dat het moest en hopend dat het goed was.

Daar staat ze weer, voor onze deur. De hoop is vervlogen, het was niet goed. Voor de tweede keer weg­gerukt van wat haar vertrouwd was, omdat het niet anders kon. Ik wil haar vastpakken, troosten en zeggen dat alles goed komt. Ik zie hetzelfde kind als toen, maar merk dat ze veranderd is. Ik ken haar niet meer. Ik realiseer me dat ik opnieuw moet loslaten. Loslaten wie ze was en wie ze had kunnen worden. De baby van toen is er niet meer. Er staat een peuter op de stoep. Met grote ogen die een verhaal vertellen. Ik ga door mijn knieën, steek mijn hand naar haar uit en stel mezelf voor.

Krissie

Krissie is pleegmoeder van Vera en Thomas. Meer columns van Krissie kun je lezen op haar blog. http://pleegmamakloek.blogspot.nl/

 


Tags: ,