Twee pleegmoeders in een rode kampeerbus

Loes en Bianca zijn 27 jaar bij elkaar en samen al 18 jaar pleegouders. De twee pleegmoeders bieden aan vier kinderen permanente pleegzorg, drie meisjes en een jongen. Daarvoor hebben ze crisisopvang gedaan. Het oudste pleegkind is nu 27 jaar en de jongste is 12.

“We vonden dat we ruimte hadden in ons leven”, vertelt Loes. “Ik kende pleegzorg al vanuit mijn familie en we wilden allebei heel graag ons leven delen met kinderen. De kinderen die bij ons kwamen, wisten van tevoren dat ze in een pleeggezin met twee moeders gingen wonen. Dat is belangrijk, want kinderen hebben een eigen mening. In het begin was het nieuw voor ze en een beetje aftasten.”

Hoe vertel ik het?
“De kinderen verschillen in hoe ze het aan hun omgeving vertellen”, gaat Loes verder. “De oudste kwam in groep 8, ging direct voor de klas staan en zei: ‘Ik heb twee pleegmoeders’. De jongste ging naar de middelbare school, vertelde het niet direct, maar die noemt dan wel onze twee namen om aan te geven bij wie ze woont. Het is eigenlijk nooit een issue voor de pleegkinderen geweest en ook niet voor hun vriendjes of op school.”

Op de camping
De reacties uit de omgeving zijn erg positief. Loes: “Sinds we pleegkinderen hebben, is het zelfs positiever geworden. Een buurman die ons daarvoor niet groette, doet dat nu wel. We liggen heel goed in de buurt, we komen bij elkaar over de vloer en de kinderen worden geaccepteerd. Waar ze ons niet kennen, roept het weleens verbazing op. Als we bijvoorbeeld naar het buitenland gaan, zie je dat het voor mensen op de camping een rare gewaarwording is van wie er nu allemaal uit die rode kampeerbus rollen. Twee vrouwen, een paar kinderen, twee honden … ‘Wat is dit?’ Maar dat is niet op een negatieve manier, het is meer verbazing en interesse.”

Allemaal ‘thuis’
Wat is de mooiste ervaring van Loes en Bianca? Loes: “Alle kids komen op kerstavond en met Sinterklaas bij ons, niet omdat het zo moet of hoort, maar omdat ze het zelf zo willen! Toen we een keer vroegen of we het dit keer wel zouden doen, zeiden ze verontwaardigd: ‘Ben je gek, we komen gewoon allemaal thuis!’ Bij ons, dat is ‘thuis’ voor hen. Ze zeggen bijvoorbeeld: ‘Ik ga naar mijn vader en daarna kom ik weer thuis.”

Gespreksgroep
Hebben ze tips voor andere homoparen die aan pleegzorg willen beginnen? “Blijf niet alleen in je eigen kringetje van lesbische stelletjes hangen”, zegt Loes. “Ga bijvoorbeeld naar een gespreksgroep voor pleegouders. In onze pleegoudergroep zijn wij het enige gezin met twee pleegmoeders. Het zijn verder allemaal heterostellen, maar ook daar is het geen issue. In zo’n gespreksgroep voor pleegouders kun je delen wat je meemaakt en de verhalen van anderen horen, daar hebben wij goede ervaringen mee.”

 


Tags: , ,