Twee jonge pleegvaders

Auteurs: Mark en Chris van der Waals

Ongeveer zeven jaar geleden kozen wij ervoor om pleegouders te worden. Al vanaf het moment dat we samen waren, spraken we over onze kinderwens en hoe we daar het beste invulling aan konden geven. Pleegzorg bleek ons het meest na aan het hart te liggen: er zijn immers zoveel kinderen in Nederland die een plek nodig hebben waar ze veilig kunnen opgroeien! Dat maakte dat we ons aanmeldden als potentiële pleegouders en zo gingen we het traject van trainingen in.

Nog geen week na het afronden van onze training kwam de vraag of wij een perspectiefbiedende plaats konden geven aan een jongetje van 3 jaar. Gezien zijn gedragsproblematiek was het lastig een goede plek voor hem te vinden. Onze eerste ontmoeting verliep fantastisch en nog geen drie weken later lag het toen nog extreem kleine mannetje in zijn eigen kamertje in ons huis te slapen. Binnen een jaar kregen we de vraag om een jongen van 11 jaar op te nemen in ons gezin en twee weken later woonde ook hij bij ons.

Zo gewoon mogelijk
Intussen waren we ons gaan oriënteren op de mogelijkheid om opvang te bieden aan jongeren die in een gesloten inrichting zitten. Vanuit onze visie van ‘zo gewoon mogelijk’, vinden wij het belangrijk dat kinderen opgroeien in een zo normaal mogelijke omgeving en moet het alleen bijzonder zijn als dat nodig is. Uiteindelijk zijn we een zelfstandig gezinshuis geworden en kunnen we vier kinderen permanente pleegzorg bieden en hebben we één plek voor crisisopvang.

Hilarische reacties
Onze vier pleegkinderen zijn nu 10, 16, 17 en 19 jaar en de oudste van het stel is een meisje. Deze kinderen wonen al lange tijd bij ons en we functioneren inmiddels dan ook als een gewoon gezin. We hebben er altijd naar gestreefd om alles zo normaal mogelijk te doen en misschien wel daardoor hebben de kinderen en hun ouders nooit moeite gehad met het feit dat wij twee mannen zijn. Onze jonge leeftijd leidt eerder tot reacties. Wij zijn 32 en 34 jaar, maar dus wel de pleegouders van al wat oudere kinderen. Dat leidt soms tot hilarische reacties zo van ‘Oh, is dat je broer?’, of tijdens de diploma-uitreiking op de middelbare school van de oudste: ‘Jij bent ook een van de leerlingen?’

Geen concurrentie
Vooral de moeders van onze kinderen zien het als positief dat wij twee mannen zijn, want dan hoeven ze geen concurrentiestrijd aan te gaan met een vrouw van wie ze misschien denken dat zij een betere moeder is. Wat de ouders van de kinderen betreft, zijn we ons ervan bewust dat een plaatsing alleen kan slagen als je het samen met de ouders doet, hoe ingewikkeld dat soms ook is. Dat geldt niet alleen voor homoparen maar voor alle pleegouders.

Een thuis bieden
Onze omgeving vindt het fantastisch wat we doen. We krijgen vaak te horen: ‘We hebben zoveel respect voor wat jullie doen’. Soms is het ingewikkeld, maar over het algemeen doen wij misschien wel het dankbaarste wat je voor een kind kunt doen: het bieden van een thuis. Ach, en twee vaders … ook dat is net zo ingewikkeld als we het zelf maken.

www.stichtingtijdelijkthuis.nl

 


Tags: , ,