Poes versus konijn

Ramon en Charissa hebben een jaar bij ons gewoond. Ze waren anderhalf en drie toen ze kwamen en ze hadden het een en ander meegemaakt. Ze konden niet veel door die onrustige start. Ze waren ervan stilgevallen, in ontwikkeling en in beweging. Gelukkig hadden we Tijgertje rond­lopen, onze poes. Zij is niet echt sociaal, ze wil niet aangehaald worden. Ze loopt weg van je als je dat toch probeert en is daardoor een goede loopstimulans geweest voor Ramon. Geen aanraakcontact dus, maar ze wil wel overal bij zijn: we vonden haar in de speelgoedkisten, in de kinderstoel van Ramon, op het aankleedkussen. Ze loopt mee als we boodschappen doen: niet zichtbaar, maar je ziet haar af en toe tussen de struiken glippen.

Een maand na hun komst kwam Disney, ons hangoor­konijn. Zo lief, klein en zacht. Ze hebben met zijn drieën in de ren gespeeld. Disney liet zich lekker knuffelen door Ramon en Charissa. Ze lieten het konijn uit aan een riempje en gaven het dagelijks madeliefjes en gras. Altijd als iemand langs de kooi liep, was Disney enthousiast en liet dat merken. Samen de kooi schoonmaken was een vast ritueel, waarbij vooral het uitpluizen van het stro en het zaagsel een heerlijke activiteit was. Een geweldige aanwinst, dit konijn.

Een paar jaar nadat Ramon en Charissa bij ons weg waren, hoorde ik van hun pleegouders hoe het met hen ging. Als ze het over ons hadden, dan vroeg Charissa zich altijd af of wij Tijgertje nog hadden. Waarom vroeg ze juist naar onze eigengereide Tijgertje en niet naar het aanhankelijke konijn?

 


Tags: ,