De bijzondere werking van dieren

Yanick (43) is vastgoedbeheerder bij Philips en komt uit Canada. Ylvie (31) is paardrij-instructrice, traint paarden en geeft cursussen hierover. Toen Ylvie voor haar master biologie het gedrag van wilde paarden in Mongolië bestudeerde, ontmoette ze Yanick en sloeg de vonk over. Ze hebben samen een grote paardenboerderij in het midden van Nederland.

Wat is de samenstelling van uw gezin?
Ylvie en Yanick begonnen met een hond en al snel volgden de eerste paarden. Ze hebben zelf tien paarden en er zijn nog een aantal paarden in training of in pension. Er lopen gemiddeld 25 paarden rond. Pleegdochter Alicya (11) woont sinds tien maanden bij hen. Ylvie: “Alicya begon bij ons met weekend- en vakantiepleegzorg en is na een paar keer logeren al doordeweeks geplaatst.”

Hoe kwamen jullie ertoe om pleegouder te worden?
Ylvie: “Mijn ouders hadden pleegkinderen, dus ik ben ermee opgegroeid. We hadden vier eigen kinderen thuis, maar er waren vaak tussen de zes en negen kinderen. Ik heb altijd gezegd dat ik voor mijn 25e moeder wilde zijn, net als mijn moeder. Toen kwam ik op mijn 21e een Canadees tegen die zei dat hij geen kinderen wilde. Momenteel vind ik het waardevoller en meer voldoening geven om iets te doen voor de kinderen, honden en paarden die al op deze planeet rondlopen en het minder goed hebben.” Yanick: “Ik was in Canada altijd betrokken bij vrijwilligerswerk. Voor mij is het vanzelfsprekend dat je iets doet voor de maatschappij.”

Hoe reageerde jullie omgeving en familie op het pleeg­ouderschap?
Ylvie: “Mijn moeder vond het alleen maar hartstikke leuk. Veel mensen reageren met: ‘Oh, wat goed dat je dat doet. Dat zou ik echt niet kunnen.’ Of: ‘Dat is best wel een grote stap hoor.’ Die maken er een heel groot ding van, maar zo zien wij dat niet. Het is gewoon een kind.”

Hoe ziet jullie begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
Yanick: “De selectieprocedure was zwaar, maar dat is prima. Het is goed georganiseerd.” Ylvie: “We hebben een fijne pleeggezinbegeleider. Ik vind het prettig om met een kopje thee om tafel te zitten en dingen ‘door te bomen’. Dat past bij mij. Yanick is meer ‘to the point’.” Yanick: “Ik heb minder behoefte om veel te praten.”

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?
Yanick: “In het begin was alles nieuw. We moesten over veel dingen nadenken, maar vaak is het gewoon je gezond verstand gebruiken.” Ylvie: “Er komt ineens een puber in huis. Dan is het fijn om te kunnen ‘sparren’ over dingen waar je tegenaan loopt, zoals hygiëne en seksuele ontwikkeling.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
Yanick: “Ik moet zeggen dat het gemakkelijk gaat. Zeker als ik denk aan voorbeelden die we hoorden tijdens de cursusavonden.” Ylvie: “Daar kregen we soms horrorverhalen voorgeschoteld over hoe het mis kan gaan.” Yanick: “Wij hebben goed contact met de ouders van Alicya. We zijn het niet altijd eens, maar we praten wel over dingen.” Ylvie: “Omdat Yanick heel tactvol is.” Yanick: “Ik kan me voorstellen dat het moeilijk voor hen blijft om elke zondag hun dochter mee te laten gaan met andere mensen. Iemand anders heeft ervoor gekozen dat het beter voor hun dochter is om bij mensen te wonen die geen kinderen hebben, jonger zijn en een hoger inkomen hebben. Als je een goede relatie wilt onderhouden, moet je tactvol zijn en hen respecteren.”

Wat voor invloed hebben de dieren op de plaatsing gehad?
Ylvie: “Het begon al met de kennismaking. Haar moeder is zelf met paarden opgegroeid, dus de paarden zorgden ervoor dat het ijs snel gebroken was. De dieren zijn ook goed voor Alicya. Zij is een stuiterbal met haar ADHD. Ik zie dat kinderen zich vaak in dieren herkennen. Daardoor wordt het gemakkelijker om met dieren om te gaan. Ik heb hier vrij veel gewerkt met kinderen met autisme en ADHD, dat is voor mij niet vreemd. Ik vind het vanzelfsprekend dat dieren iets doen met kinderen wat je met veel trainingen en therapieën niet voor elkaar kunt krijgen.”

Welke praktische problemen komen jullie tegen?
Yanick: “We wisten dat we veel ‘taxi’ moesten rijden, maar vinden het prima. Dat hebben mijn ouders ook jarenlang gedaan. Het is een andere ‘lifestyle’ dan we voorheen met zijn tweeën hadden.”

Zijn er momenten waarop jullie denken: hier had ik nooit aan moeten beginnen?
Yanick en Ylvie in koor: “Nee!”

Beschrijf een ervaring die illustreert: daar doe ik het voor!
“We wilden kinderen de ervaring geven om op te groeien met rust, ruimte en dieren. Op momenten als vanavond, als Alicya met een pony in de wei speelt, zien we dat heel mooi terug.”

 

 


Tags: ,