Over broertjes en zusjes

Pleegouders vertelden aan Mobiel anekdotes die tekenend zijn voor een koppelplaatsing.

Zondag
Op zondag gaan we graag met z’n vieren een blokje om. De kinderen fietsen en wij lopen. Op deze zondag wilde Alinda liever lekker doorgaan met ‘loomen’. Peter en ik wilden graag even naar buiten en Michael wilde met ons mee. Tja, twee kinderen, twee wensen. Voor deze keer gaven we Alinda het voorrecht om alleen thuis te blijven en dat vond ze zichtbaar geweldig. Michael genoot van zijn voorrecht om ons beiden alleen voor zichzelf te hebben!

Traantjes
In juli kregen we de vraag of we een pleegkind wilden opvangen. Het ging om een meisje van 7 jaar, dat met haar zusje in een ander pleeggezin woonde. Samen met onze kinderen waren we enthousiast. We gingen op vakantie met het idee dat in september Charlotte bij ons zou komen wonen. Tijdens de vakantie belde de pleegzorgwerker met de vraag of we ook het zusje van 3 jaar wilden opvangen. Ze wilden deze zusjes toch graag bij elkaar houden. We hebben nagedacht over de praktische kant van de zaak en hebben de vraag positief beantwoord. Later bleek dat de huidige pleegouders het niet eens waren met de koppelplaatsing. We kregen de mededeling dat er in september een, twee of geen kinderen zouden komen. Uiteindelijk kwam Charlotte begin september alleen bij ons. Ze miste haar zusje enorm en heeft heel wat avonden liggen huilen in bed. Na vijf lange weken mocht de voogd haar vertellen dat ook haar zusje bij ons zou komen. Charlottes ogen straalden bij dit nieuws. Toen we ’s avonds bij haar bed dankten dat haar zusje over een week zou komen, zei Charlotte: “Nou krijg ik traantjes in mijn ogen omdat ik zo blij ben.”

Botsingen
Tussen onze twee pleegkinderen zit maar elf maanden leeftijdsverschil, waardoor ze een eenheid vormen. Rosita is 5 en Bram 4 jaar. Rosita is het moedertje. Het liefst denkt, doet, praat en beslist ze alles voor haar broer. Ze heeft de zorgende rol en Bram doet eigenlijk alles wat zij wil. Het is voor Rosita moeilijk te begrijpen dat wij de zorg voor de kinderen hebben en ze kan zich er niet aan overgeven. Als wij zeggen dat Bram aan tafel moet blijven zitten, zegt Rosita dat hij weg mag en dan gaat hij ook. Dit leidt nogal eens tot botsingen.

Meeblèren
Stella en Robert speelden veel samen en hadden ook ruzietjes. Echt broer en zus. De bezoeken aan hun moeder deden Stella en Robert ook altijd samen. Het kostte beide kinderen vaak veel moeite om dan te schakelen. Als we hen weer ophaalden, waren ze onrustig en kibbelden ze met elkaar. We kwamen op het idee om steeds op de terugweg de cd van Guus Meeuwis op te zetten met ‘… dan denk ik aan Brabant…’ Dat lied vonden ze mooi. Het maakte dat ze luisterden en stopten met kibbelen. Regelmatig zaten we dan heerlijk met elkaar mee te blèren. Dat was mooi om mee te maken en ook ontroerend. Nu, zeven jaar later, is het nog steeds hun lied. Door alle gezamenlijke herinneringen hebben die twee zo’n sterke band!


Tags: , ,