Stof voor een column

Michael (20) heeft een geweldig plan. Hij gaat stoppen met zijn opleiding en begint een eigen bedrijf. Het onder­nemingsplan is bijna klaar: veel woorden en veel plaatjes. Ik vind hem echt een meester in het maken van plannen en vooral in het verkopen ervan, maar of het nu verstandig is om te stoppen? Zeker omdat hij nog geen twee weken geleden een heel ander plan had en dat ook had uitgewerkt.

Voor Michael is het duidelijk, met beide plannen gaat hij stinkend rijk worden. Ik hoor zijn verhaal aan. Ik vertel toch even dat een opleiding ook waarde heeft, maar dat ik snap dat hij een keuze moet maken en dat ik blij ben dat hij besluit om nu te stoppen. Dan kan hij eventueel volgend jaar nog opnieuw beginnen met deze opleiding, waarvoor hij toch ook heel wat inspanningen heeft geleverd om toegelaten te worden. Michael is meer dan enthousiast, zijn woordenstroom is bijna niet te stoppen. Hij leest voor uit zijn ondernemingsplan en gaat uitgebreid in op mijn vragen. Dan zegt hij ineens: “Wie had dat twee jaar geleden kunnen denken, dat jij met mij over mijn eigen bedrijf zou praten? Toen had je alleen zorgen om mij. Dit is nu echt iets voor je column.” Nu ben ik klaar met zijn oeverloze enthousiasme en ik vertel hem dat ik vanochtend met de vierjarige Levi een vergelijkbaar gesprek heb gehad over het maken van keuzes: “Als je vanmiddag slaapt, kun je langer opblijven vanavond. Blijf je wakker dan ben je moe en moet je vanavond vroeg naar bed. Mij maakt het niet uit, je kunt zelf kiezen.” Levi snapte dit goed en heeft heerlijk liggen slapen.

Michael en ik beëindigen het telefoongesprek. Als ik op­gehangen heb, bedenk ik me dat hij eigenlijk alleen heeft willen horen: “Man, wat ben ik trots op je!” Een gemiste kans.

 


Tags: ,