Keukentafelgesprek

“Je gaat nu zeker niet meer naar die pleegouderavonden”, vroeg mijn 18-jarige pleegdochter aan het begin van het jaar. “Ik ben toch geen pleegkind meer?” Ik antwoordde: “Voorlopig blijf ik gewoon gaan, want ik wil ook graag horen hoe het met de anderen gaat. Ik zie wel hoe lang het voor mij nog goed voelt.”
Een echte verandering is de stroom maatschappelijk werkers die gestopt is. Achttien jaar zaten ze met een regelmaat van eens in de twee, drie of vier weken aan onze keukentafel. Ik ben inmiddels zo geprogrammeerd, dat het ook wel lekker is om samen met een pleegzorgwerker over de huidige stand van zaken te filosoferen. Er waren periodes dat ik het als controle ervoer. Ik heb geleerd dat ik mijn eigen koers moest blijven varen, met het belang van mijn pleegkinderen als centrale richting. Niet de actuele hobby of opdracht van de volgende voogd of pleegzorgwerker. Ik heb me altijd erg verantwoordelijk gevoeld naar de eigen ouders van ‘mijn’ kinderen. Daarom heb ik altijd aan de diverse hulpverleners verteld welke keuzes ik in het belang van de kinderen maakte en waarom ik soms wel en soms niet de gekregen adviezen opvolgde.

Nu komen de maatschappelijk werkers niet meer en dat is wel wennen. Met twee ‘kinderen’ bespreek ik nog regelmatig hoe zij het leven aanpakken en of dit de slimste manier is. “Als je hiervoor kiest is het prima, maar realiseer je je ook de consequenties van je keuze?”
Vier kinderen uit heel ingewikkelde levenssituaties zijn volwassen geworden. Ze hebben veel geleerd en ik hoop dat het hun voldoende biedt om zich in deze maatschappij staande te houden. Nu is de keukentafel alleen voor hen als ze behoefte hebben aan een gesprek of wat gezelligheid.

Willemien

 


Tags: ,