Een weekend zonder ‘thuisjas’

De broertjes Stef (11) en Luuk (13) komen om het weekend logeren bij Marina (57) en Joseph (62). Luuk heeft een lichte verstandelijke beperking en Stef kan zich moeilijk concentreren. De kinderen genieten van het buitenleven, de regelmaat en creativiteit in het weekendpleeggezin.

“We kennen hun moeder al sinds haar jeugd”, vertelt Marina. “Ze komt zelf uit een gezin met veel problematiek. Met haar vier kinderen woont ze in een piepklein huisje in de stad. Een jaar na het overlijden van haar man vroeg ze om hulp.” Joseph en Marina namen deel aan een Eigen Kracht-conferentie om oplossingen te zoeken. Joseph: “De twee oudste kinderen mochten een dag in de zes weken bij ons komen, om hun moeder te ontlasten. Dat was ongeveer vier jaar geleden.”

Logeren
Een jaar later werden de kinderen toch uithuisgeplaatst, omdat hun moeder de zorg niet meer aankon. Stef en Luuk gingen naar een behandelgroep en de twee jongste kinderen ieder naar een pleeggezin. Marina: “Vanuit de behandelgroep logeerde Stef het ene weekend bij een oom en tante en het andere weekend bij ons. Een keer in de maand kwam Luuk ook mee.”

Sinds een jaar wonen alle kinderen weer bij hun moeder, omdat de ondertoezichtstelling is opgeheven. De weekendpleegzorg gaat door. Marina: “De regelmaat brengt Stef en Luuk tot rust.” Joseph lacht. “Nu lijkt het alsof wij heel gestructureerd leven, maar dat is niet zo. De jongens gaan soms mee naar de creatieve zorgwerkplaats die Marina en ik hebben opgezet. We wonen in het buitengebied, waar ze heerlijk kunnen spelen: vuurtje stoken, zwemmen, hutten bouwen, in de moestuin werken.”

Overlevingsmechanisme
“Op vrijdagmiddag halen we hen van school”, vertelt Marina. “Dan zijn ze luidruchtig en snel geïrriteerd. Bij ons trekken ze hun drukke ‘thuisjas’ uit. Na een nachtje slapen daalt de rust in hen neer. Op zondagmiddag trekken ze hun ‘thuisjas’ weer aan, zodra we in de auto zitten op weg naar huis. Dat is een overlevingsmechanisme, hebben we geleerd bij de pleegzorgcursus.”

Stoom afblazen
Na zo’n weekend zijn de pleegouders moe. Joseph: “Als de jongens een week in de vakantie komen, kun je ons opvegen. Wat betreft leeftijd zijn we meer hun grootouders. We kunnen hun veeleisende aandacht niet zo lang volhouden. Het is een voortdurende mix tussen vrijheid geven en grenzen bewaken.” Marina: “Soms hebben we het nodig om stoom af te blazen. Dan is het jammer dat we pas na het weekend bij de pleegzorgbegeleider terecht kunnen.”

Knuffel
Marina merkt dat de kinderen stapjes zetten. “Als ze aankomen, hanteren we een protocol: We groeten elkaar, kijken elkaar aan en geven een knuffel, wang tegen wang. Dat hebben ze thuis niet meegekregen. Het was zo mooi toen Stef, zomaar in de woonkamer, uit zichzelf in mijn armen vloog. Voor het slapen lezen we verhaaltjes voor en bedanken we voor de positieve dingen van de dag. Dan zien we ontspanning in hun lijfjes. Toen Stef weer eens niet kon inslapen, aaide ik hem lange tijd over zijn rug, gewoon boven op zijn dekbed. Maanden later vroeg hij of ik dat nog eens wilde doen. Bijzonder, want om te overleven heeft hij zijn gevoel uitgeschakeld.”

Ze laten de kinderen zien en beleven hoe het ook kan. Marina: “We geven liefde en geborgenheid mee. We proberen niet te overdrijven, zodat het verschil tussen thuis en bij ons niet te groot is.”

 


Tags: , ,