Een krachttoer om gehoord te worden

Anne en Tom zijn drie jaar geleden gestart met weekendpleegzorg. Vanuit haar werk wist Anne dat er kinderen in instellingen wonen die geen ander adres hebben waar ze mogen zijn. Een advertentie in een wijkkrantje over een woonvoorziening in de buurt die weekendgezinnen zocht, gaf het laatste zetje. Ze besloten zich aan te melden.

De intake werd gedaan door de pleegzorgorganisatie die hen vervolgens overdroeg aan de instelling. Daarna was er geen contact meer met pleegzorg. Tom: “Achteraf kan ik wel zeggen dat de woonvoorziening een plan had, maar niet de organisatie ervan. Niemand voelde zich verantwoordelijk. Vanaf de aanmelding was er geen begeleiding, de onkostenvergoeding kwam na anderhalf jaar. Het belangrijkste was dat overleg of afstemming ontbrak.”

Kennismaking
Anne en Tom werden gevraagd voor weekendopvang van twee jongens. Peter (10) en Stijn (9) kenden elkaar nauwelijks en woonden op verschillende groepen. De jongens hadden niets in het weekend. Het zou fijn zijn om regelmatig niet op de groep te zijn. De kennismaking volgde met als afsluiting een bezoekje aan Ikea, waar de jongens wat aankleding en dekbedovertrekken voor hun kamers mochten uitzoeken. Daarna kwamen ze een keer per maand en soms in de vakantie.

Overdonderd
“Er was nauwelijks communicatie met beide groepen”, zegt Anne. “We begonnen zelf maar met een overdrachtschriftje, waar ze nauwelijks in schreven. We werden nooit uitgenodigd voor een bespreking. Daar hebben we zelf een paar keer om gevraagd, vanwege het gedrag van de jongens of omdat de communicatie niet helder was. Ook werden er plannen voor de weekenden gemaakt, zonder ons op de hoogte te brengen. Ik zat bijvoorbeeld op dinsdag in de auto toen ik te horen kreeg dat Stijn dat weekend zou beginnen met voetbal. Of wij hem zaterdagmiddag daar wilden ophalen in plaats van op vrijdagmiddag op de groep. Ik was helemaal overdonderd. Hij was al een paar keer bij ons geweest. Was voetbal in het weekend het plan? Is het dan niet normaal met ons te bespreken hoe dat in het weekend past? En Peter dan? Die zaterdag stonden we bij het voetbalveld. Ineens bleek dat ook zijn moeder, stiefvader en stiefzus daar waren. Wij hadden hen nog nooit ontmoet.”

Afscheid
Onlangs hebben Anne en Tom afscheid genomen van Stijn. De weekenden verliepen het laatste half jaar moeizaam. Hij was tegendraads, bleef alleen op zijn kamer en wilde nergens naartoe. Anne en Tom hadden het idee dat hij misschien werd overvraagd, ook omdat hij regelmatig naar zijn moeder ging. Ze hebben dit met de instelling besproken. In dat gesprek is besloten om de weekenden te stoppen. Tom: “Moeilijk hoor, dat afscheid. Je zit dan bij zo’n jongen de foto’s van onze weekenden te bekijken. Hij praatte zo positief over die weekenden en heeft zoveel details opgeslagen. We hebben de mogelijkheid van contact nog wel opengehouden voor hem.”

Peter is een jaar geleden verhuisd naar een instelling op twee uur rijafstand van Anne en Tom. Hoe het contact verder verloopt, hangt van Peter af. Voorlopig is de afspraak dat hij incidenteel een weekend of vakantie komt.”

Gemengde gevoelens
Anne en Tom kijken met gemengde gevoelens terug: “Het was een krachttoer om gehoord te worden, maar er waren gelukkig veel positieve momenten: samen boodschappen doen, erop uit en vooral de week in Drenthe, waarin Stijn een heel lieve kant liet zien op de boerderij waar we kampeerden. Dat zit in ons geheugen gegrift.”


Tags: , ,