Lunchtijd

Zijn verjaardag nadert. De traktaties voor school zijn gemaakt, de uitnodigingen voor het feestje uitgedeeld. Op de ochtend van zijn verjaardag klinkt het om 4 uur: “Is het al ochtend?” Die vraag herhaalt hij om de vijf minuten. Wat is het toch spannend om jarig te zijn en om zes te worden. De volgende dag is ook spannend: zijn moeder komt voor het eerst in vier jaar bij ons. Het perspectief is duidelijk en eindelijk is er toestemming voor bezoek bij ons thuis. De vakantiefoto’s waar hij en ik samen op staan heb ik weggehaald, de koffie en taart staan klaar.
De bel gaat en opgetogen snelt hij naar de voordeur. Zijn moeder is nerveus, ik ruik haar zweet. De pleegzorgbegeleider is er deze eerste keer bij en heeft haar voorbereid. “Wat een mooie kamer heb je”, zegt ze even later, als hij trots zijn kamer aan haar toont. Ze zegt ook dat ze het zo fijn vindt om te zien waar haar zoon woont. Hij danst al snel naar beneden, naar de cadeaus die hij net heeft gekregen. De kop is er af en twee maanden later komt oma ook mee. Blij hebben ze de uitnodiging aanvaard voor een lunch. De sfeer is ontspannen. We lachen en eten aan een sfeervol gedekte tafel. Na het eten rommel ik wat in de keuken. Hij laat de stapel werkjes van school zien aan zijn moeder en oma, genietend van de aandacht. Dan is het tijd voor het spel dat hij heeft bedacht, speciaal voor deze gelegenheid. Om de beurt gooien ze de dobbelsteen, wie zes gooit mag een lekker chocolaatje pakken. Bij de koffie besluiten we dat we er een jaarlijkse traditie van gaan maken, een familielunch bij ons thuis.

Annette

 


Tags: ,