Zonneschijn en rampverhalen

Van tijd tot tijd komt de jeugdzorg in het nieuws en dat is niet altijd positief. Hulpverlenen lijkt op bevallen: bij verre­weg de meeste kinderen gaat het goed, maar op feestjes vertellen mensen elkaar toch graag de rampverhalen.

Negatieve berichten hebben dan ook hun weerslag op het imago van instellingen en die doen juist vreselijk hun best om dat imago goed te houden. Ze stellen daarom een af­deling communicatie aan, die ervoor moet zorgen dat er goede verhalen naar buiten gaan en dat de schade beperkt blijft.

Uitlatingen naar de pers gaan via deze afdeling. Mede­werkers die in beeld komen, zijn zorgvuldig geselecteerd en hebben een positief verhaal. Wie zich niet aan die regels houdt en het nest bevuilt, vliegt eruit. Voor ons hulpverleners bestaat er geen vrijheid van meningsuiting.

Deze column schrijf ik niet onder mijn eigen naam. Als ik dat zou doen, zou ieder verhaal eerst toestemming moeten krijgen. Er gaat heel veel goed in de zorgverlening (laten we dat alsjeblieft niet vergeten), maar het is niet allemaal jubel en zonneschijn. Dat mogen pleegouders best weten.

Mijn verhalen bevatten niet enkel fictieve namen. Soms zijn ze van lang geleden en soms geleend van een collega. Pleegvaders of pleegmoeders wisselen ook weleens van geslacht. Op die manier zijn de personages niet te achterhalen en kan ik mijn betaalde baan behouden.

 


Tags: ,