Masker

De eerste ontmoetingen met Carola, ze was toen bijna zeven, waren spannend, heel spannend voor haar. Ze had alvast haar plekje in het kindertehuis opgeruimd, want ze ging toch weg. Alle tekeningen waren van de muur en al haar spullen zaten in een tas. De spanning werkte ook door in haar dromen. Bij de thee gingen de gesprekken over niets anders. De droom over de maskers is me het meest bijgebleven. Ze droomde over leuke en gezellige pleegouders. Ze praatten lief en aardig. Na een tijdje in hun huis gingen de maskers af en bleken ze nare monsters te zijn.

We zijn nu heel wat jaren verder. Volgens mij is het mee­gevallen en bleken wij geen monsters te zijn toen we onze lieve, aardige kennismakingsmaskers hadden afgezet.

Die droom van toen dringt zich nu bij me op: ik heb mijn kennismakingsmasker weer opgezet. Het vriendje van onze pleegdochter Anouk komt voorlopig bij ons wonen. We kennen hem nog niet goed en hij kent ons niet. De regels in huis zijn hem vreemd. Waar ligt de huissleutel? Wat eet je bij het ontbijt? We draaien om elkaar heen. Er is afstand. Hij komt tenslotte ook niet voor ons. Hij is vriendelijk en beleefd. Wij zijn vriendelijk en we wachten af. Anouk wil alles perfect hebben voor hem, zij regelt de hele dag zijn natjes en droogjes.

Dit duurt nu al even, wanneer zullen de maskers afgaan?

 

 


Tags: ,