Tot ziens

Acht jaar geleden kwam ons week­end­pleegkind voor het eerst logeren. Hij was nog een kleuter, ging naar het medisch kinderdagverblijf en had veel aandacht nodig. Een keer in de drie weken maakte hij een weekend deel uit van ons gezin. Op die manier ontlastten we zijn ouders, konden zij extra aandacht geven aan zijn zusje en bezorgden wij hem een leuk weekend. Althans, dat probeerden we. Eerlijk is eerlijk, hij vond het niet altijd even leuk om naar ons toe te komen. Soms ging hij liever buiten spelen met de vriendjes uit zijn buurt of gamen op zijn eigen computer. Maar als hij eenmaal bij ons was, merkten we aan kleine dingen dat hij zich thuis voelde. Aan de gesprekken die hij had met onze dochter, aan de manier waarop hij zich ’s avonds op de bank nestelde, aan de vanzelfsprekendheid waarmee hij ons vertelde over zijn gevoelens.

Toen hij naar de middelbare school ging, werden zijn weekends steeds drukker, met voetbalwedstrijden, tennistoernooien en afspraken met vrienden. Eigenlijk kreeg hij het veel te druk voor weekendpleegzorg. Een goede ontwikkeling, vonden wij. Zijn eigen leven kreeg steeds meer vorm en de logeerweekends werden steeds korter. We spraken met zijn ouders en de pleegzorgbegeleider af dat we de weekends langzaam zouden afbouwen. Vlak voor de zomer­­vakantie kwam hij voor de laatste keer logeren. Het werd een ‘gewoon’ weekend met een gouden randje. Hij mocht kiezen wat we gingen eten: tafelgrill natuurlijk!

De kinderen mochten ’s avonds wat langer kletsen voor het slapengaan. Toen ik naar boven ging om ‘welterusten’ te zeggen, vroeg hij: “Komt er straks een ander kind bij jullie logeren?” Ik antwoordde: “Ja, dat hoop ik wel, maar jij mag natuurlijk ook nog weleens bij ons komen.” Meteen ging hij plannen maken om in de zomervakantie iets leuks te doen met ons en met zijn ouders en zijn zusje. Aan het einde van de zomervakantie zijn we een avond bij hen op bezoek geweest. We zaten de hele avond met z’n allen aan de eettafel. Hij smeerde toastjes voor ons en schonk wat te drinken in. We kletsten over serieuze en minder serieuze dingen en we gingen met een goed gevoel naar huis.

Nu hebben we nog contact via Wordfeud. Als hij een woordje legt, vertelt hij er vaak ook bij wat hij die dag heeft gedaan of wat de voetbaluitslagen van zijn team zijn. Ik hoop dat we elkaar blijven zien en dat we een plekje houden in zijn leven.


Tags: ,