Op familiebezoek in Turkije

Het is bijna vakantie. Waar gaat de reis deze keer naar toe? Frankrijk, Duitsland, Nederland of… Turkije? Het laatste land is voor ons niet meer zomaar een vakantieland. De familie van onze pleegdochter woont er. Makbule hoort bij ons gezin, maar door de jaren heen zijn wij ook bij haar en haar familie gaan horen. En wat doe je als je familie hebt? Dan ga je op familiebezoek.

Voor de douane is dat minder vanzelfsprekend. Aandachtig bestuderen ze mijn Italiaanse paspoort, daarna het Turkse identiteitsbewijs van Makbule en tenslotte de Neder­landse paspoorten van mijn vrouw en onze andere pleegdochter. De douaniers kijken ons nog eens goed aan. Een Turkse tiener op stap met een Italiaanse man, een Neder­landse vrouw en nog een kind met weer een andere achternaam. Dat kan niet kloppen. “Waar zijn de echte ouders van dit meisje?” is steevast de vraag van de Turkse grenspolitie. Dus zijn wij weer veroordeeld tot een lange wachttijd, totdat de commandant onze be­schikking van de Nederlandse rechtbank leest, speciaal vertaald en voorzien van gewichtige stempels. Meewarig worden we nagekeken, maar we mogen verder.

En dan kom je in het ‘echte’ Turkije. Niet een van die uitstapjes die worden aangeboden in toeristische kustplaatsen als Alanya of Marmaris. Onze pleegfamilie woont in midden-Anatolië, midden in Turkije, ver weg van alles. Stoffige zandweggetjes, lemen huizen, schaaps­kudden met herders op ezels en koeien die met de hand worden gemolken.

Oma is dol­gelukkig dat ze haar kleindochter in de armen kan sluiten. En de negen ooms en tantes die in het dorp wonen zijn ook blij om haar te zien, maar ze zijn bijna net zo blij dat ook wij er weer zijn. Makbule slaapt bij oma. Wij logeren bij een oom en tante. Hun mooiste kamer wordt voor ons vrijgemaakt. We worden opgenomen in de schoot van de familie. Dat betekent thee drinken, eten, thee drinken, op visite, thee drinken… en moskeebezoek.

Een van de ooms is namelijk ook de imam van het dorp. Ik, als christen, mag mee in de Nacht van de Wonderen, een bijzondere avond voor moslims, drie maanden voor het begin van de ramadan, en het vrijdagmiddaggebed. Zo kan een pleegkind een poort openen naar een nieuwe wereld en cultuur. Waar je bij hotels veel geld betaalt om het ‘echte Turkije’ te kunnen zien vanuit een bus, krijgen wij het in de schoot geworpen. Een ervaring voor het leven. <

 

 

 


Tags: ,