Ik doe het niet voor mezelf

Drie pleegzusjes uit drie verschillende situaties zijn opgegroeid in hetzelfde pleeggezin. Ze zijn nu 25, 24 en 21 jaar. Hoe kijken zij terug op hun oudercontacten en wat verwachten ze van de toekomst?

Wat betekent het voor jou om twee families te hebben?

Natascha: “Mijn pleegfamilie is mijn familie, maar ik heb met sommigen van mijn biofamilie ook contact. Mijn opa is echt mijn opa, met mijn zussen en mijn tante voelt dat ook goed. Ik heb de achternaam van mijn moeder, want mijn vader heeft mij niet erkend. Eigenlijk sluit ik mezelf ervoor af dat ik twee families heb, maar toch is het er.”

Sanne: “Voor mij betekent het dat ik maar één familie heb, want mijn biofamilie ken ik niet en dat hoeft ook niet. Ik ken mijn vader en moeder en dat is genoeg.”

Lyke: “Het kost veel tijd. Ik zou wel een keer in de maand naar mijn zusjes willen, maar ik doe andere dingen. Ik vergeet hen ook snel. Ik vind m’n pleegfamilie belangrijker, dat is geven en nemen, mijn biofamilie neemt alleen maar. Ik ga er alleen maar naar toe om mezelf beter te voelen, ik doe het niet voor mezelf.”

Welke rol spelen je ouders op dit moment in je leven?

Natascha: “Op dit moment spelen ze geen rol en ik vind het nu goed zo. Het lastigste vind ik dat ik soms via anderen over hen hoor, via mijn zus of opa. Ik hoor het liefst niets over hen. Mijn zus staat wel achter mijn keus dat mijn vader niet op mijn bruiloft komt, maar ik vind het tegenover hem en haar toch moeilijk. Hij is hier nog maar één keer geweest. Als we een kleintje zouden krijgen, mag hij gerust komen, het is zijn kleinkind.”

Sanne: “Eigenlijk spelen ze geen rol in mijn leven. Ze zijn verstandelijk gehandicapt en ze gaan steeds meer achteruit in hun capaciteiten. Ik heb niet het idee dat ze het nog leuk vinden als ik langskom en voor mij hoeft het sowieso niet.”

Lyke: “Ik heb alleen een moeder. De laatste tijd is ze positiever en heeft ze meer interesse in mij. Iedereen weet wat een moeder is en die naam krijgt ze van me, maar ze is niet het begrip moeder.”

Hoe zit het met jouw loyaliteit?

Natascha: “Je eigen familie blijft trekken en dat maakt het zo moeilijk. Adoptiekinderen moeten leren met alle vragen te leven. Ik heb de antwoorden, maar wat moet ik ermee? Ik heb er met mijn pleegouders altijd over gepraat, maar andersom niet. Ik durfde hun niets over mijn pleegouders te vertellen. Ik ben nu nog voorzichtig. Mijn vader mag niets negatiefs zeggen over mijn pleeggezin. Van m’n gezin blijft iedereen af, zij hebben 20 jaar voor me gezorgd.”

Sanne: “In de puberteit werd het lastig, want toen zag ik dat ze gehandicapt zijn. Ik heb een keer alles uit mijn slaapkamerraam geflikkerd, omdat ik vreselijk boos op mijn ouders was en dat was ik vorige week weer. Ze hebben me niet eens gefeliciteerd met mijn verjaardag, terwijl ik met taart bij hen kwam!”

Lyke: “Het is moeilijk om van iemand te blijven houden die je kwetst. Ik ben lang blijven hopen dat zij toch die grotere plaats zou gaan innemen. Ik verwachtte teveel van de bezoeken, wilde dat ze zei dat ze van me hield, dat ze belangstelling had, dat ze me een kroel gaf, dat ik misschien wel mocht blijven. Ik ben gaan inzien dat zij dat niet kon en mijn pleegouders wel. Ik kon er altijd over praten en ik had gerust een groot portret van mijn moeder mogen ophangen. Mijn moeder mag mijn pleegouders. ‘Let op de tas van je moeder’, zei ze eens tegen me.”

‘De ouders van het pleegkind zijn de brug naar de eigen identiteit, naar de broers en zussen, naar familie, naar verleden en toekomst.’ Wat vind jij van deze uitspraak?

Natascha: “Opa en oma waren die brug, niet mijn vader en moeder. Ik heb van opa veel antwoorden gekregen over m’n moeder. Waarom ben ik niet erkend door m’n vader? Het zal mij worst wezen, daarom neem ik met ons trouwen de achternaam van Steven aan. Ik bescherm mezelf.”

Sanne: “Bij mij is dat niet zo. Familie dook eens in de zoveel tijd op en dan zag je hen niet meer. Voor mijn identiteit heb ik hen niet nodig, daarin hebben mijn pleegouders een rol gespeeld.”

Lyke: “Met m’n eigen identiteit heb ik veel last gehad. Dankzij m’n pleegmoeder heb ik contact met mijn zusjes. Ik lijk op hen. Op school moest ik een werkstuk maken over de kleur ogen van je ouders en zo. Ik maakte het niet en moest voor de klas komen. Ik wist niets. Ik heb met die leraar gepraat en later een spreekbeurt over pleegzorg gehouden. Ik heb nu geleerd dat mensen die dichtbij je staan je identiteit vormen. Zij hebben mij veel geleerd over mezelf. Zo ben ik gewoon en niet ‘Waar heb ik het vandaan?’

‘De pleegouders zijn de brug naar een recht op leven, naar een psychisch heden dat toekomst maakt.’ Wat vind je van deze uitspraak?

Natascha: “Dat is waar, maar dat lukt niet bij iedereen. Mijn zus heeft een baan, een vriend en ze kan voor zichzelf zorgen, maar haar pleegouders zijn tekortgeschoten bij het psychische gedeelte.”

Sanne: “Daar ben ik het mee eens. Als ik niet in een pleeggezin was gekomen, weet ik niet wat er van mij terecht was gekomen. Nu ben ik verpleegkundige, maar dan had ik misschien ook wel bij het werkvoorzieningsschap gewerkt. Ik zou ook zeker andere vrienden gehad hebben en ik had vast geen trompet gespeeld.”

Lyke: “Heel mooi. Ieder kind heeft recht op een goede familie. Je moet als pleegouder het kind loslaten en weer naar je toetrekken. Je moet het kind steunen in zijn werken aan de toekomst, maar het ook loslaten in zijn verleden. Je kunt dat verleden niet wissen, dat bestaat en daarom kun je niet alleen maar vooruit kijken.”

Hoe zie jij de toekomst voor je wat betreft de omgang met je ouders?

Natascha: “Contact met mijn vader, niet met mijn moeder. Ik heb aversie tegen haar door haar gedrag. Ik durf eigenlijk niet.”

Sanne: “Een keer per jaar contact vind ik genoeg. Ik hoef niet meer naar hun verjaardagen, want ze doen ook niets aan de mijne. Ik heb mijn pleeggezinfamilie en zij denken wel aan mij. Ik ga met kerst wel een keer langs en dan is het goed.”

Lyke: “Ik wil wel wat vaker contact, maar dan moet ik de moed hebben om haar op te zoeken. Ik vind het altijd eng. Nu het weer goed met haar gaat, wordt het wel beter.”


Tags: , ,