Een bijzonder plekje

Huppelend kwam ons pleegkind na school naar me toe. “Charlotte, ik heb iets moois voor mama gemaakt!” Puck liet trots de prachtige, fel­gekleurde vlinder zien. De juf had de tekening gelamineerd. Onderweg naar huis vroeg Puck of we de tekening naar mama konden brengen. Een lastige vraag. Haar moeder was overleden en begraven, dat wist ik. Ergens in Amsterdam, maar waar? Aan papa konden we het niet vragen, die was ook doodgegaan. Ik zocht uit op welke begraafplaats haar moeder lag. Een paar weken later vertrokken we met ons hele gezin naar Amsterdam. Bij de begraafplaats schrokken we. Er waren duizenden graven. Hoe konden we het graf van haar moeder vinden? Uiteindelijk gingen we met een plattegrond op stap. De plek van het graf was geel gemarkeerd.

Na anderhalf uur zoeken waren we ‘warm’. Opeens sprintte Puck vooruit. “Hier is het!” Springend van blijdschap stond ze voor een plekje, een bijzonder plekje op aarde. Het zand was omgewoeld. Geen grafsteen, geen kruisje, zelfs geen naam en geen datum. Het voelde als het graf van een onbekende die beter onbekend kon blijven. Juist dat was niet waar, het was de moeder van Puck! Een moeder die een pracht van een kind op de wereld had gezet. Een moeder die haar kind niet groot zag worden. Een moeder die er mag zijn, in ons hoofd, in ons hart en vooral in het leven van Puck. We probeerden om het graf een echt graf te laten zijn. Op een stukje afvalmarmer krasten we haar naam. We haalden steentjes van verschillende paden om het zand te bedekken en in het midden van het graf legden we de prachtige vlinder. <

Charlotte

 


Tags: ,