Weer thuis

Nu Jan thuis woont, is de pleegzorg ten einde. Ik heb het eindgesprek gehouden en mijn begeleiding is gestopt, maar er is een nieuwe begeleidster die nog contact met het gezin houdt. Die begeleidster en ik kennen elkaar van een eerdere werkplek.

Voordat Jan bij zijn moeder kon gaan wonen, is er veel werk verzet. De moeder van Jan heeft een verstandelijke beperking. Dus ondanks de grote wens dat Jan weer thuis kwam wonen, moest er goed gekeken worden of alle voorwaarden op orde waren. Is er genoeg geld? Is er hulp voor als het wel een keer fout gaat? Is Jan zelfstandig genoeg? Uiteindelijk hebben we de sprong gemaakt en inmiddels woont de 16-jarige Jan alweer een jaar bij zijn moeder.

Vorige week werd ik gebeld door de nieuwe begeleidster.
Er zijn zorgen, want er is soms ruzie in huis. Moet hij misschien toch weer uit huis? Ze wil even overleg met iemand die het gezin kent.

Al pratende komen we er op uit dat de boze buien van Jan eigenlijk een nieuwe stap in zijn ontwikkeling zijn. Nu hij eenmaal thuis is, valt het soms ook tegen. Daar moet hij mee om leren gaan. Niet door weer uit huis te gaan, maar door thuis hulp te krijgen.

Zo blijkt maar weer dat hulpverlening niet stopt als het op papier is gestopt. In het geval van Jan ben ik blij dat ik in ieder geval nog een lijntje heb lopen. <

 


Tags: ,