Voor het eerst naar het buitenland

Op het eerste metrostation ging het direct mis. Ons gezin met drie eigen kinderen en twee pleegdochters was in Parijs. Voor de pleegzussen van 12 jaar was het de eerste ervaring in het buitenland. Hun vader had ons, als pleegouders, vooral verzocht om voorzichtig te zijn in zo’n grote stad met zwervers en zakkenrollers. Natuurlijk beloofden wij om zijn dochters goed in de gaten te houden en veilig terug te brengen na een week. Op de eerste dag gingen we vanaf een buitenwijk van Parijs, op weg naar de Eiffeltoren, het Louvre en de Champs-Elysées. Een tussenstop bij de bakker leverde verbaasde blikken op bij onze ‘pleegmeiden’. “Oh, hebben ze hier alleen maar stokbrood?” We kochten kaartjes en de kinderen leverden hun mobiele telefoons in bij mij of mijn vrouw. “Je weet immers nooit met die zakkenrollers.”

De metro kwam en terwijl wij als volwassenen nog twijfelden of dit de goede lijn was, stapten drie meiden al in. De deuren gingen dicht en de metro verdween uit beeld. Onze drie pubermeiden, waaronder een van de pleegkinderen, verdwenen zonder volwassenen en zonder telefoons in de richting van Parijs. Gelukkig konden we ons op het volgende station herenigen. Opgelucht gaven we de telefoons terug, want beter een telefoon kwijt dan een kind! Na een week brachten we de kinderen weer veilig thuis. Van zwervers en zakkenrollers hebben we geen last gehad. <

Peter

 


Tags: ,