Hij kan het weten

Michael en ik hebben de hond uitgelaten. Het dier heeft de drukte en de altijd aanwezige onrust van Michael over­genomen. Ze rukt aan haar riem van ongeduld, ze blaft en luistert niet naar de gewone commando’s. Thuisgekomen wil ik even op mijn strepen staan, zodat de hond in ieder geval rustiger naar binnen gaat. Anders gaat haar onrust in huis versterkt door. Mijn commando’s komen nog steeds niet binnen. ‘Zit’ wordt niet opgevolgd. De hond blijft hijgend staan draaien en trekken aan haar riem. Ik wacht af.

Michael heeft er genoeg van. “Ik zou maar luisteren als ik jou was, want zij gaat echt niet naar binnen hoor”, zegt hij tegen de hond. “Dat kan heel lang duren. Ze blijft net zolang staan tot je zit.”

Dat klopt en Michael kan het weten. Een lekke band na de voetbaltraining? Ik kom hem niet ophalen met de auto. Dat wordt lopen met de fiets. Desnoods wandelen we samen. Of die keer op fietsvakantie in Limburg? Michael heeft al driekwart van de berg genomen, dan gooit hij zijn fiets aan de kant en zegt: “Ik ga wel lopen.” Hij gaat op pad en ik wacht. Na een klein half uurtje komt hij terug. Hij stapt op zijn fiets en rijdt verder.

Michael kan het dus weten. De hond weet het nu ook, want ze zit keurig en kijkt me met haar hondenogen aan. Dan stapt ze rustig mee naar binnen. <

 


Tags: ,