Een nieuw leven voor gehandicapte kinderen in Xining

In Xining, een provinciestad in het westen van China, dichtbij Tibet, staat een tehuis voor gehandicapte kinderen. Het is een van de vele kindertehuizen in China: door de extreme bevolkingsgroei en de één-kind-politiek worden per jaar honderd­duizenden kinderen te vondeling gelegd, vooral meisjes en gehandi­cap­ten. Sommigen hebben het geluk te worden geadopteerd, de meesten niet. De Nederlandse werkgroep Pleegzorg Xining zet zich in voor de gehandicapte kinderen en probeert hen in lokale pleeggezinnen onder te brengen. Met succes.

Katja Moesker is bestuurslid van Pleegzorg Xining. Ze is zelf adoptieouder van twee Chinese meisjes van 10 en 13 jaar. Eén van de meisjes was eerder in een pleeggezin in China ondergebracht, hun andere dochter verbleef voor haar komst naar Nederland in een overvol kindertehuis met weinig personeel en erbarmelijke omstandigheden. “We zagen het verschil tussen die twee. Wat kan de start van een kind veel verschil maken. Het is van invloed op de rest van je leven. Ik kreeg de behoefte iets te doen voor de kinderen daar.”

Chinese pleegouders
Katja kwam in contact met andere adoptieouders in Nederland en een groepje richtte de werkgroep Pleegzorg Xining op. In samenwerking met Chinese hulporganisaties proberen zij vanuit Nederland geld in te zamelen om de gehandicapte kinderen uit het kindertehuis zoveel mogelijk onder te brengen bij pleeggezinnen in de buurt. Op dit moment wonen meer dan 50 van deze kinderen bij pleeggezinnen in de omgeving van Xining: een aantal van hen is inmiddels door hun Chinese pleegouders geadopteerd.

Individuele aandacht
Zowel de medewerkers van het tehuis als de vrijwilligers van de werkgroep zijn ervan overtuigd dat kinderen beter tot hun recht komen in een gezinssituatie: daar krijgen ze alle zorg en aandacht die ze verdienen en kunnen ze deel uitmaken van een normaal gezinsleven.
Het pleegzorgproject van het kindertehuis is gestart in 1998 en sindsdien zijn er meer dan 200 kinderen opgevangen. Het Nederlandse Pleegzorg Xining is er sinds 2005 bij betrokken. Uit de ervaringen van de pleeggezinnen blijkt dat de kinderen opbloeien door de individuele aandacht en geborgenheid die ze krijgen.

Geen politieke prioriteit
Er is in China weinig aandacht voor pleegzorg. De sociale voorzieningen in het land zijn ondanks de groei in welvaart nog niet optimaal en een zorgvuldige opvang van de vele vondelingen heeft geen politieke prioriteit. De werkgroep zamelt in Nederland geld in om in China pleeggezinnen te werven en te trainen. Er worden in China uitwisselingsdagen voor pleegouders georganiseerd en de pleegouders worden begeleid in het omgaan met de handicaps van de kinderen en het stimuleren van hun ontwikkeling. Het geld wordt in Nederland opgehaald door fondsenwerving, het organiseren van acties op scholen of markten, het houden van lezingen en voorlichtingsdagen, de verkoop van wenskaarten, enzovoort.

Mentaliteitsverandering
“Het leven van mensen met een beperking in China is over het algemeen belabberd”, vertelt Katja. Er is volgens haar weinig kennis over het omgaan met en stimuleren van gehandicapte mensen. Kinderen met een beperking hebben weinig toekomstperspectief, zeker als ze te vondeling zijn gelegd. De werkgroep Pleegzorg Xining wil niet alleen iets betekenen voor de individuele kinderen, maar ook bij­dragen aan een mentaliteitsverandering in China. “Door kinderen met een beperking uit het tehuis te halen en in ‘gewone’ gezinnen onder te brengen, kunnen we hun een plek geven midden in de lokale samenleving.”

Begeleiding van ouders
Naast het opbouwen van een zo groot mogelijk netwerk van goed functionerende pleeggezinnen, is Pleegzorg Xining samen met de partners in China bezig met het opzetten van allerlei projecten. Sinds 2011 biedt het tehuis in Xining niet alleen begeleiding aan pleeggezinnen met een gehandicapt kind, maar ook aan ouders in de omgeving die zelf een gehandicapt kind hebben. Dit om te voorkomen dat zulke kinderen te vondeling worden gelegd.

Vooroordelen en schaamte
Een nieuwe ontwikkeling is dat steeds meer gehandicapte kinderen die nog thuis wonen, door hun ouders naar het behandelcentrum van het kindertehuis worden gebracht: daar krijgen ze overdag gespecialiseerde zorg en onderwijs. Het behandelcentrum is ook bedoeld als ondersteuning voor de ouders, vertelt Katja. “Deze mensen krijgen geen steun van hun omgeving, integendeel, ze worden geconfronteerd met vooroordelen en uit schaamte voor hun gehandicapte kind, stoppen ze het weg.” De stap om hulp te zoeken is vaak groot, ook vanwege de hoge kosten voor zorg en onderwijs. Pleegzorg Xining geeft 20 gezinnen een subsidie, zodat zij gebruik kunnen maken van de service van het centrum. Zo kunnen ook arme gezinnen geholpen worden.

Verandering gaat langzaam
Katja en haar collega’s van Pleegzorg Xining realiseren zich dat veranderen langzaam gaat, zeker in China. Er zijn nog lang niet voldoende pleeggezinnen om alle kinderen in het tehuis een betere plek te bieden. Sterker nog, het aantal pleeggezinnen liep vorig jaar terug. Mogelijke redenen zijn natuurlijk verloop (kinderen overlijden, gezinnen verhuizen), het gebrek aan voldoende ondersteuning en vooral een groot gebrek aan geld. Pleeggezinnen kunnen de zorg voor hun gehandicapte kind niet betalen en de toelage van de overheid is nog steeds niet voldoende. Er is dus nog genoeg werk te doen voor Pleegzorg Xining. De Nederlandse vrijwilligers, allemaal ouders van geadopteerde Chinese kinderen, doen dat met plezier en overtuiging voor die andere kinderen, ver weg in China. Katja: “Het is fijn om een bescheiden bijdrage te leveren aan de verbetering van het leven van de kinderen daar.”

Voor meer informatie: www.pleegzorgxining.nl

======

KADER

======

Love cars
Er zijn in de omgeving van Xining steeds meer particuliere initiatieven rondom de pleeggezinnen en het behandelcentrum van het kindertehuis. Bijvoorbeeld ‘Love cars’: een groep taxichauffeurs uit de buurt rijdt sinds kort gratis gehandicapte kinderen van huis naar het behandelcentrum en weer terug. Sommige pleegouders hebben niet genoeg geld voor het openbaar vervoer of hun gehandicapte pleegkind is bijvoor­beeld te zwaar om de bus in te tillen. Dan zijn de taxiritten onontbeerlijk.

De chauffeurs hebben zichzelf het Love-team genoemd en hun doel is om ‘de gemeenschap te dienen’. Vaak weigeren taxichauffeurs gehandicapten te helpen, omdat ze dat te lastig vinden, laat staan dat ze hen gratis vervoeren. De chauffeurs van Love cars willen dat mensen met een beperking in hun stad – jong en oud – niet meer worden genegeerd, weggestopt of als kind te vondeling worden gelegd, maar dat ze worden geaccepteerd en geholpen waar nodig. De twintig chauffeurs hebben nu een hart op hun taxi, zodat iedereen weet dat ze gratis ritten verzorgen voor gehandicapten.

 

 

 


Tags: ,