Met mijn haar uit mijn gezicht

Voor dit nummer schreef ik over het tekort aan tienerpleeggezinnen. Elf jaar geleden was ik zelf een tiener op zoek naar een pleeggezin. Zes­tien was ik toen Paul van Bureau Jeugd­zorg in ons gezin kwam. Mijn destijds 13-jarige zusje en ik vertelden timide, in tranen en met onze haren voor ons gezicht dat het echt niet meer ging. Jeugdzorg wilde ons uit huis plaatsen, maar een gezin dat twee pubers wilde opvangen was er niet.

Uiteindelijk kwamen wij bij een klasgenootje van mijn zusje terecht. Een gezin waar ze met elkaar knuffelden en ‘I love you’ tegen elkaar zeiden. We hielden logeerpartijtjes bij onze twee nieuwe zussen op de kamer, vierden verjaardagen en feestdagen met veel gezelligheid. Daarnaast stimuleerden onze pleeg­ouders onze ontwikkeling. Ik voltooide mijn vooropleiding aan het conservatorium en haalde mijn vwo-diploma.

De vrijheid en warmte in ons pleeggezin was wel een enorm contrast met de strikte en gespannen sfeer die wij vanuit huis gewend waren. Die extreme verandering in combinatie met wat we thuis hadden mee­gemaakt, zorgden ervoor dat de klachten van mijn zusje te heftig werden. Ze is in een gesloten instelling geplaatst. Dat was ook haar laatste woonplek. Ze pleegde zelfmoord toen ze veertien jaar was. Op dat moment was het ontzettend belangrijk dat ik in een gezin woonde. Ik viel diep in de nacht uiteindelijk in de armen van mijn pleegzus in slaap. Ze letten op mij en troostten mij dag en nacht. Daarvoor ben ik mijn pleegmoeder en -zussen ontzettend dankbaar.

Hoe liefdevol het gezin ook was, ik denk tegelijkertijd dat mijn zusje en ik gebaat zouden zijn geweest bij een pleeggezin met meer ervaring met complexe problematiek. Maar dat is achteraf.

Ik schrijf dit verhaal niet omdat ik een treurig verhaal wil vertellen. Ik wil wel duidelijk maken hoe belangrijk een pleeggezin is, ook voor pubers. Ondanks lastige problematiek kan een tiener ontzettend veel baat hebben bij het gezinsleven. Een tiener in het gezin betekent niet alleen ruzie en strijd. Het betekent ook goede gesprekken en mooie ontwikkelingen doormaken.

De avond dat ik dit stuk schrijf, was Paul van Jeugdzorg op de koffie bij mij. Elf jaar geleden zag ik hem voor het eerst en ik ben hem sindsdien blijven zien. Hoewel er nog best eens wat tranen zijn, zit ik nu naast hem op de bank met een lach en met mijn haar uit mijn gezicht.

 


Tags: ,