Gemeente, bedankt

In het kader van de Transitie Jeugdzorg organiseert de Provincie Overijssel begin november een conferentie voor gemeenten in heel Nederland. Gemeenteambtenaren bereiden zich voor op hun toekomstige verantwoordelijkheid voor de hulpverlening aan kinderen. Mobiel en WAT?! mogen op deze conferentie een workshop geven over pleegzorg­ervaringen, samen met pleegzorgorganisaties in Overijssel.

In publicaties over de transitie komen we allerlei opvattingen tegen over hulpverlening in de wijken, dicht bij de gezinnen, maar het is volstrekt onduidelijk hoe die verder uitgewerkt worden. Eén visie, één plan, één regisseur per systeem is het motto, aldus staatssecretaris Van Rijn op pagina 5. Dat lijkt mooi, maar in pleeggezinnen wonen vaak kinderen uit verschillende gezinnen en ze wisselen ook nog regelmatig in de loop van de tijd. Welk systeem is dan leidend? Geen van mijn pleegkinderen viel onder de noemer ‘zo licht mogelijk en zo dicht bij huis als mogelijk’ (het motto van een aantal jaren geleden). Het was al duidelijk toen ze kwamen, dat ze nooit meer bij hun ouders konden wonen en dat hun problemen langdurige en bij tijden gespecialiseerde behandeling nodig hadden.

Waarin hebben we zelf de afgelopen jaren met de gemeente te maken gehad? Twee dingen schieten mij te binnen: een geheime plaatsing en de bijbehorende code in de basisadministratie die Jan en alleman kan omzeilen en het minimum­beleid.

Toen onze zesjarige tweeling bij ons kwam, waren het twee hoopjes wanhoop, die moeite hadden om het leven bij te benen. Wat ze allebei graag wilden, was muziek maken. Daar was geen twijfel over mogelijk. De muziekschool was duur, zeker voor twee kinderen tegelijk. Daarom informeerde ik naar het plaatselijke minimumbeleid. Het inkomen van pleegouders telt namelijk niet mee als er inkomensgegevens worden gevraagd, vertelde onze pleegzorgwerker. Het lukte. Ieder jaar kregen we het hele cursusbedrag van de muziekschool terug.

De tweeling heeft er ruim tien jaar gebruik van gemaakt en onze jongste heeft nog steeds elke week zangles. Ze gaat proberen om op het conservatorium toegelaten te worden. Wat dit betreft zijn we dankbaar dat de gemeente haar beleid zo geïnterpreteerd heeft dat onze pleegkinderen een uitgebreide muzikale vorming kregen. Voor de jongste lijkt het zelfs een van haar levenspijlers te worden. Wie weet wat voor goeds er ontstaat als de gemeenten verantwoordelijk worden voor de jeugdhulpverlening.


Tags: ,