Blote voetjes op het zeil

Bijna 4 was zij, toen ze bij ons kwam wonen. In eerste instantie dacht ik dat het tijdelijk was, maar die tijdelijke situatie duurt nu al bijna elf jaar. Ik kan me geen leven zonder haar meer indenken. Zij is mijn kleindochter Iris, die van een klein, grijs muisje opgroeide tot een mooie, jonge vrouw van bijna 15 jaar.

Als ze nu opgetut de deur uitgaat, denk ik wel eens terug aan de eerste tijd dat ze bij ons was: angstig, onzeker en bang om alleen gelaten en verlaten te worden. Zachtjes hoorde ik dan – midden in de nacht – haar blote voetjes tippelen op het zeil in onze slaapkamer. Voorzichtig kroop ze aan het voeteneinde het bed in en rolde zich als een katje op om verder te slapen. Hoe vaak heb ik haar naar boven getrokken en tegen me aan gelegd om haar het gevoel te geven dat ze veilig was bij ons? Na ruim een half jaar had ze zoveel vertrouwen opgebouwd dat ik weer alleen naar de wc kon, zonder dat ze mee moest.

Vorige week had Iris naar gedroomd en hoorde ik weer eens die blote voeten op het zeil. Ze is nu te groot om bij ons te kruipen, maar ze vroeg of ik even bij haar in bed kwam liggen. Lekker veilig bij oma die boze dromen terugstuurt. <

Joyce

 


Tags: ,