“Waren wij wel welkom?”

Hannie was van kleins af aan al van plan om pleegmoeder te worden. Samen met Teus en zoon Dirk zijn ze nu het pleeggezin voor Niels. Dat hun gezinsleven zo op zijn kop gezet kon worden, hebben ze niet voorzien, maar ze hebben doorgezet!

Wat is de samenstelling van jullie gezin?
Ons gezin bestaat uit Hannie, Teus, Dirk en Niels. Wij, Hannie en Teus, zijn getrouwd en we hebben samen aan huis een praktijk voor psychologie, mediation en coaching. We hebben een zoon, Dirk, hij is 14 jaar en we hebben een pleegzoon, Niels, hij is 9 jaar.

Hoe kwamen jullie ertoe om pleegouders te worden?
Hannie vertelt: “Ik heb zelf in een pleeggezin gewoond en dacht altijd: Als ik later groot ben… Mijn droom was een pleeggezin te hebben met tien kinderen, maar daar ben ik van teruggekomen. Teus zegt altijd: ‘Niels telt voor tien en past op de achterbank.’ Niels is gekomen toen hij anderhalf jaar was en toen waren wij al zijn vierde woonplek.”

Hoe reageerde de omgeving en jullie familie op het pleegouderschap?
“Heel wisselend. Van ‘Knap dat jullie dat kunnen!’ tot ‘Schei er toch mee uit…’
Niels heeft een donkere huidskleur en wij zijn geschrokken van de discriminatie. We hebben hem van school laten veranderen onder andere omdat er niemand naast hem wilde zitten. Toen we op vakantie in Rome waren, hebben we heel sterk discriminatie gevoeld: hij werd genegeerd, kreeg het kleinste ijsje en werd met de nek aangekeken. Toen we weer thuis waren, vroeg hij me: ‘Waren wij wel welkom?’

Hoe ziet de begeleiding eruit en voorziet die in de behoefte?
“We hebben veel wisselingen gehad. Nu hebben we niet veel begeleiding meer. Dat scheelt veel tijd. Als we hen nodig hebben, zijn ze er en dat is altijd zo geweest. De voogd zien we één keer per jaar en zij heeft Niels nog nooit gezien!”

Waar hebben jullie steun bij nodig, waar zijn jullie onzeker over?
“We zijn er nooit zeker van dat we het goed doen. We zoeken altijd naar wegen waarlangs we hem kunnen bereiken. Ik snap hem veel minder goed dan ik onze eigen zoon begrijp. We hebben nu een heel goede school voor hem gevonden. We willen hem op cognitief vlak niet overvragen, maar we willen wel benutten wat erin zit. Hij is heel beïnvloedbaar, dus het is heel belangrijk met wie hij omgaat. Het op­leidingsniveau kan daar ook een rol in spelen.”

Hoe ziet het contact met ouders en familieleden eruit?
“Er is alleen contact met zijn moeder. Zij is verstandelijk beperkt en wordt begeleid door Amarant. Ze komt een uur per drie weken op bezoek en ze heeft vier keer per jaar een uitstapje met Niels. We krijgen er niet goed hoogte van wat hij ervan vindt. Van zijn vader hebben we alleen een foto.”

Welke praktische problemen komen jullie tegen?
“Het gezeur over een id-kaart en al die papieren in alle talen die we mee moeten nemen als we op vakantie gaan. We wilden hem bijschrijven op onze aanvullende zorgverzekering, maar dat kan alleen als hij ook aanvullend verzekerd blijft bij de VGZ. Nou, dan heeft het geen zin. Dat soort rompslomp zou ik graag kwijt zijn.”

Hoe gaat jullie zoon met jullie pleegzoon om?
“Aan de ene kant zijn ze gek met elkaar, aan de andere kant maken ze ruzie. Niels is sluw en Dirk is open, dus Niels kliert onder tafel en Dirk reageert daar openlijk op met als gevolg dat Dirk op zijn kop krijgt. Niels kan zich ook echt irritant gedragen en daarmee negatieve aandacht vragen. Dirk kan er al weleens boven staan, maar hij kan er soms ook nog echt boos om worden.”

Zijn er momenten waarop jullie denken: We hadden er nooit aan moeten beginnen?
“Na onze vakantie in Frankrijk zaten we alle vier in de tuin te huilen. Het was de hele vakantie niet gelukt om het gezellig te krijgen. Niets had geholpen, we zaten helemaal in de neerwaartse spiraal. Toen zei Teus: ‘Er gaan vier mensen kapot of een; ik ga die keus maken…’ Toen hebben we alle hulp ingeroepen die er beschikbaar was en erkend dat we het moeilijk hadden. Zo hebben we het gezin toch weer op de rails gekregen.”

Beschrijf een ervaring die illustreert: ‘Daar doe ik het voor.’
“Ik heb hiervoor gekozen met de mooie en de moeilijke momenten en Niels is van een extreem bang jongetje nu een jongen die gewoon kan meedraaien. Ik heb open armen voor hem en hij gebruikt die. Dat is goed en dat blijft zo!”

 


Tags: ,