Waarom ik mijn kinderen heb afgestaan

Beste pleegouders,

In dit verhaal schrijf ik waarom ik mijn kinderen vrijwillig heb afgestaan.

Toen ik twee jaar was, ben ik uithuis­geplaatst. Tot mijn negentiende heb ik in vier tehuizen en in vier pleeggezinnen gewoond. Ik kreeg wel de drie R’s van rust, reinheid en regelmaat, maar geen liefde of stabiliteit. Op mijn twintigste trouwde ik en kreeg ik een dochter. Pas rond haar vierde jaar bleek dat ze verstandelijk beperkt was. Toen ik na twaalf jaar huwelijk wilde scheiden, pleegde mijn man zelfmoord. Na vijf jaar samen met mijn dochter leerde ik mijn tweede man kennen. Ik kreeg weer een dochter en na een jaar trouwde ik met hem. Daarna kreeg ik een zoon. We waren gelukkig met de kinderen, maar niet meer met elkaar. Hij was alcoholist en handelde in drugs en na een jaar werd hij opgepakt.

Daarna vertelde mijn dochter in een spel dat hij incest had ge­pleegd. Later bleek dat hij ook mijn zoontje had misbruikt. Ik heb bij de instanties heel hard aan de bel getrokken. Mijn oudste dochter werd uit huis gehaald en heeft nu een plaats bij begeleid wonen. De andere twee kinderen gingen naar een tehuis. Daar bezocht ik hen elke donderdag en ik belde hen op maandag. Ze hebben daar twee keer hun verjaardag gevierd. In het tehuis vroeg de maatschappelijk werkende of ik de kinderen in een pleeggezin wilde laten wonen. Ik heb geantwoord dat ze samen in één gezin moesten worden geplaatst.

Blij en verdrietig
Voordat de kinderen werden ge­plaatst, maakten de pleegouders en ik afspraken en zo leerden we elkaar kennen. Na deze gesprekken vertelde ik aan de kinderen dat ik een echtpaar had gevonden bij wie ze samen mochten komen wonen. Ik vertelde hun ook de reden: dat het mij niet zou lukken om hen op te voeden en te begeleiden, dat ik hiervoor zelf hulp nodig had. Ik ver­telde hun ook dat ze mij als mama nooit zouden kwijtraken. Toen ze bij de pleegouders gingen wonen, was ik blij en verdrietig tegelijk. In het begin zag ik hen om het weekend twee hele dagen, daarna werd het een dag en nu is het een paar uur in de drie weken. Ze bellen elke maandagavond en ik overleg met de pleegouders hoe het gaat. Mijn dochter is nu op de havo en mijn zoon moet nog een jaar naar de basisschool. Ik ben trots op hen. Ik weet dat we elkaar missen, maar ook dat ze gelukkig zijn bij hun pleegouders. Ze hebben geluk dat ze heel lieve pleegouders hebben ge­kregen die heel veel voor hen doen. Ondanks dat het moeilijk was, weet ik dat mijn besluit het beste was voor mijn kinderen. Doordat zij stabiliteit hebben gevonden, helen ook bij mij de wonden uit het verleden. Ik heb therapie gekregen en ik word rustig.

Beste en lieve pleegouders: ik als moeder met kinderen in een goed pleeggezin ben trots op jullie omdat jullie een zware, maar dankbare taak op jullie schouders durven nemen.

Liefs van een zorgzame moeder.

 


Tags: ,