Een kanariegeel jasje

Haar kanariegele jasje deed pijn aan mijn ogen. Ze stond in onze gang, stapte voorzichtig rond als een net geboren parkietje, fladderend, wankelend, vallend. Twee dagen eerder werden we gebeld door Bureau Jeugdzorg. We zaten al maanden in onzekerheid, maar plotseling moest het binnen 48 uur geregeld worden.

Het meisje van anderhalf had al een lijdensweg achter de rug. Een depressieve moeder die haar verwaarloosde en stierf toen ze net een jaar was. Een plaatsing in een crisispleeggezin dat zelf in een crisis raakte. Nu was ze op haar definitieve plek aangekomen, wat ons betreft.

We wisten niet wat ons overkwam. Hadden geen voorbereiding gehad, alleen een voorgesprek van twintig minuten met de voogd. Er moest snel gehandeld worden en daarom werd ze toch bij ons geplaatst. Terwijl mijn vrouw acht­enhalve maand zwanger was.

We kenden de bezwaren, maar volgden ons hart. Een dag na de eerste kanariegele stapjes in onze gang, terwijl het meisje sliep, werd onze zoon thuis geboren. In één weekend hadden we twee kinderen. De pleegzorgwerker die maandag­ochtend op bezoek kwam, keek met open mond naar het overvolle kraambed.

We aten veel beschuiten met blauwe én roze muisjes. Ik leerde hoe je een baby vast moet houden en ook hoe je een kind van anderhalf moet verzorgen. Het was vaak loodzwaar, maar nu spelen de twee van acht en zeven elke dag als een tweeling samen.

Je zult zien dat de kleur kanariegeel weer helemaal hip wordt. Geel is ook de kleur van de zon, licht en leven. Ik had het jasje nooit weg moeten gooien. Dat is het enige waar ik spijt van heb.

Richard

 


Tags: ,