Vakantiedroom werd teleurstelling

Er komt veel bij kijken om alle leden van het gezinshuis mee te nemen op vliegvakantie naar Macedonië, maar we krijgen het voor elkaar. Alle belangrijke papieren gaan in een map in de tas. Ik krijg nog een spoedvraagje van een voogd vlak voor vertrek. “Natuurlijk maak ik een scan van die ID-kaart voor je.” Terwijl ik twee met elkaar ruziënde kinderen uit elkaar haal, leg ik het mapje met papieren terug in de tas.

We vertrekken met een taxibus vol blije kinderen naar Schiphol. Bij de incheckbalie mis ik een ID-kaart. Klopt, die ligt nog onder de klep van de  scanner. We rennen naar de marechaussee voor een nooddocument. “Ik kan niets voor u doen.” Pas met ijlbode naar Schiphol laten komen: te laat. De twee oudste jongens, van 17 en 21 jaar, laat ik naar Macedonië vertrekken. Wij zullen later volgen. De teleurstelling is enorm. De jongste kinderen huilen en ik zit verslagen tussen de koffers.

Een nieuw plan: dinsdag reizen we hen vanuit Brussel achterna. Alle papieren zijn dubbel gecheckt. Een lieve vriendin brengt ons naar Brussel. We gaan eerst door de Belgische douane. “Zèn aal diën kiendjes van U?” Ze geloven mij op mijn woord. Het vliegen is een hele ervaring voor de kinderen. We zijn snel aan de beurt bij de douane in Macedonië. Daar wordt een van de paspoorten meegenomen voor nader onderzoek. De verwoestende conclusie: “This is no papers. You need visa. You can only get it in Holland. She goes back.” Hij wijst naar een van de kinderen. Het bloed trekt uit mijn hoofd weg en mijn benen dragen mij niet meer. Helder blijven denken nu. Ik wil mijn vooruitgestuurde jongens laten weten dat wij weer teruggaan. Ik wil rustig blijven om de kinderen op te vangen die zojuist hun vakantiedroom uiteen zagen klappen.

Om half vier ’s nachts staan we weer in Brussel. Hoe kom je dan thuis met een bult koffers en oververmoeide kinderen? Ik besluit mijn lieve vriendin uit bed te bellen: ze komt ons halen…

De jongens hebben een fantastische vakantie gehad…

Pleegmoeder Marleen


Tags: , ,