Hallo

Tijdens een koffieochtend met bevriende pleegouders komt het gesprek op etiquetteregels en wat je een kind daarin wel of niet moet aanleren. ‘Hallo’ zeggen als je een bekende tegenkomt, ‘goedemorgen’ zeggen als je ’s ochtends beneden komt of af en toe een complimentje uitdelen: ‘wat heb je lekker gekookt!’

Als zo’n etiquette niet uitgroeit tot natuurlijk gedrag, kan het een kunstje worden dat irritatie opwekt. Hendrik komt uit school en zegt nog voor hij de drempel overstapt: “Het was leuk, we hebben taal gedaan en rekenen!” Iedere dag, ook op dagen zonder taal of rekenen.

Charlotte van bijna vier heeft het na de eerste maand bij ons helemaal door. Als je op straat iemand tegen komt, zeg je altijd ‘hallo’ en je steekt je hand op. Dat is wat ik zelf doe als ik een bekende tegen kom. Verrassende reacties geeft dat wel: “Wat een vrolijk en open meisje is dat toch.” Tot ze haar rechtstreeks iets vragen, dan komt er geen boe of bah als antwoord, alleen twee lege, starende ogen.

Bo vind het moeilijk om ergens binnen te komen. “Zeg maar ‘hallo’ als je een kamer binnenkomt” is het advies van haar pleegmoeder, die haar onzekere gedrag bij binnenkomst wat moeilijk vindt. Het is een goed advies. Gedurende lange tijd zegt Bo bij iedere ruimte die ze binnenkomt ‘hallo’. Het maakt niet uit of dit de huiskamer, wc of slaapkamer is, en ook niet of ze er even daarvoor al is geweest. Gewoon altijd ‘hallo’.


Tags: ,