Gewoon even niks

De Transitie Jeugdzorg begint voelbaar te worden. Voor pleeg­ouders (hopelijk) nog niet, maar voor mij als pleegzorg­begeleider wel. Naast de transitie wordt er ook nog bezuinigd, dus moet alles anders en efficiënter. Van iedere tien mailtjes die ik krijg, gaat zeker de helft over een nieuwe werkwijze, over trainingen die ik moet volgen of over de nieuwste instructies. Dat alles moet ik zien te volgen. Naast mijn hoofdtaak, namelijk het begeleiden van gezinnen. Soms lijkt het wel of die hoofdtaak bijzaak is geworden.

Ik hoop dat er een periode komt waarin de jeugdzorg met rust gelaten wordt. Even een paar jaar geen bezuinigingen. Ook geen honderd miljoen erbij, hoe lief bedoeld ook. Gewoon even niks. Laten we dan ook afspreken dat de manier waarop we straks werken gewoon een goede manier van werken is. En dat, als dat toch (weer) niet zo blijkt te zijn, we dan gewoon blijven aanmodderen.

Volgens mij gaat er dan iets vreemds gebeuren. Volgens mij gaat een aantal gezinnen hun problemen oplossen. Omdat ik de tijd heb om de problemen samen aan te pakken en alle rapportage die ik moet bijhouden evengoed in orde is. Kortom: ik kan gewoon aan het werk. Bij een aantal mensen zal het werk ook stilvallen, omdat geen nieuwe werkwijzen en geen instructies, geen werk betekent. Zo houden we aan het eind geld over.

Misschien moet ik de politiek maar in.


Tags: ,