Een heel serieus spelletje

Het woord hechting of gehechtheid is een heel serieus woord binnen pleegzorg. Wetenschappers schrijven erover, pleegzorgwerkers en pleeg­ouders praten erover. Ik geef er vaak een lezing over en dan kost het me wel een uurtje om uit te leggen wat gehechtheid is, hoe je het kunt herkennen in de praktijk en hoe je het kunt verbeteren. Net nu ik weer zo’n lezing aan het voorbereiden ben, raak ik onderweg in gesprek met een pleegvader die zijn pleegzoon bij zich heeft. Terwijl de volwassenen met elkaar praten, doet de jongen steeds een stapje opzij om zich vervolgens zachtjes tegen zijn vader aan te laten vallen. De pleegvader heeft aldoor de arm om zijn pleegzoon heen, dus het is veilig vallen voor de jongen: hij wordt steeds opgevangen. Het is een spelletje dat hij graag speelt en vaak herhaalt, zegt de pleegvader.

Het doet mij denken aan de pleegoma die mij iets vergelijkbaars vertelde over haar kleinzoon die toen net als peuter bij haar was komen wonen. Hij deed niets liever dan in haar armen rennen waarbij zij op haar hurken zat en haar armen openhield met het rijmpje “Wie komt er in mijn huisje?” Eindeloos wilde hij dat herhalen: iedere keer weggaan, terugkomen en omarmd worden. Of zoals een pleegmoeder mij pas vertelde over haar dochtertje dat in het begin niet ging huilen als ze zich pijn gedaan had. On­bewogen ging ze dan verder, maar nu was ze een paar keer “au!” gaan zeggen tijdens het spelen, terwijl ze zich niet bezeerd had. Toen de pleegmoeder haar op een speelse manier ging troosten, keek haar dochter heel verguld en herhaalde ze het nog een paar keer. Alsof ze wilde weten of het echt waar was, of ze echt troost kreeg als ze zich pijn zou doen.

Kinderen oefenen gehechtheid. Hoe voelt het om terug te vallen op iemand die je vertrouwt? Hoe fijn is het om getroost te worden? Wij, volwassenen praten veel over hechting. Pleegkinderen niet, die maken er een spelletje van. Een heel serieus spelletje.


Tags: ,