Meer feest, meer plezier

Befana, Iftar, Ramadan, Suikerfeest, Babbo Natale, Sint Maarten, Paasbulten, Carnaval, Offerfeest, Sinterklaas en Kerstmis. Waarschijnlijk gaat niet bij alles meteen een lichtje branden. Het zijn feesten en tradities die in ons gezin samenkomen. Wat wil je ook in een Turks-Italiaans-Limburgs-Drents-Nederlands pleeggezin met islamitische, katholieke en protestantse achtergronden. “Hoe meer zielen hoe meer vreugd” of in ons geval “hoe mee geloven, hoe meer feesten.” Dit wil niet zeggen dat het altijd een feestje is.

Als je vertelt dat je pleegkinderen hebt, vragen mensen soms: “Waar begin je aan?” Wij weten dat pleegzorg ook plezier en een verrijking in je leven betekent. Je krijgt niet alleen kinderen in huis, maar ook hun achtergrond en familie. Ik groeide als katholieke Italiaan in Zuid-Limburg op met la Befana, een goede fee die rond Driekoningen kinderen cadeautjes brengt, maar ook met Babbo Natale en Carnaval. Mijn vrouw groeide als protestantse Drentse boerendochter op met Sint-Maarten, Sinterklaas en de Paasbulten. Door onze oudste pleegdochter kwamen daar islamitische feesten bij.

Andere achtergrond
Voor ouders is het moeilijk als ze hun kind moeten missen bij belangrijke feesten. Helemaal als het kind opgroeit bij een gezin met een andere achtergrond. De eerste keer dat wij hiermee geconfronteerd werden, was bij de kennismaking met haar ouders. We ontmoetten elkaar bij Bureau Jeugdzorg. Daar zaten we dan: een duidelijk boze Turkse vader, een verdrietige Turkse moeder, de voogd, een tolk en wij, de pleegouders in spe.

Een van de eerste dingen die de vader vroeg, was of er echt geen moslimgezin was. Vervolgens eiste hij dat zijn dochter verschoond bleef van kerst, als ze bij ons ging wonen. Dat was lastig, legden wij uit, want we zijn christelijk en vieren het kerstfeest. Als Italiaan kon ik me voorstellen dat het moeilijk voor hen was. Vroeger vierden wij thuis ook andere feesten dan mijn Nederlandse klasgenootjes. We konden wel beloven dat we zijn dochter respect voor de islam en haar Turkse achtergrond zouden meegeven, maar ze maakt ook deel uit van ons gezin, met Nederlandse tradities. Dit gaf in het begin de nodige spanningen, maar gaandeweg leerden we elkaar kennen en respecteren.

Gastvrijheid
Nu, zo’n acht jaar later, viert onze pleegdochter kerst met ons. Wij bezoeken met ons hele gezin haar ouders tijdens islamitische feestdagen. Jaarlijks gaan we op bezoek tijdens de Ramadan, om het vasten te breken met de iftar-maaltijd. Natuurlijk vieren we het Suikerfeest en het Offerfeest mee. Ik heb al een paar lekkere recepten met schapenvlees uitgeprobeerd, want ook dat hoort erbij. In alles doe en deel je mee. We zijn zelfs welkom bij haar familie in Turkije. De gastvrijheid, het respect en de vriendelijkheid die we daar hebben ervaren, hielden we vooraf niet voor mogelijk. Dit is enorm belangrijk voor de ontwikkeling en acceptatie van onze pleegdochter. Zij groeit niet exclusief op in een Nederlands pleeggezin. Ze kent haar achtergrond en familie en hoeft zich geen vreemde te voelen. Niet bij ons en niet bij haar Turkse familie. Dit is niet alleen waardevol voor haar, maar ook een verrijking voor ons en de andere pleegkinderen. Zij groeien op met respect voor andere geloven en tradities. Het heerlijke eten en de feesten zijn mooi meegenomen.

Zo leven wij eigenlijk van feest naar feest. We beginnen met Kerst en la Befana, reizen via Carnaval en Pasen richting Sint Maarten en Sinterklaas, met als leuke en lekkere tussendoortjes het Suikerfeest en het Offerfeest. In het begin was dat niet altijd een feestje, maar inmiddels is het dat wel.


Tags: , ,