Een voor de hand liggende oplossing

Grootouders werden pleegouders

Auteur: Eric Jansen

De grootouders woonden in een klein huis in een arbeidersbuurt. Ton (63) werkte tientallen jaren als elektro­monteur, Lida (64) is altijd huisvrouw geweest. Het afgelopen jaar veran­derde hun leven radicaal, doordat ze pleegouders werden van drie van hun kleinkinderen: Martijn (5), Roos (12) en Virginie (13).

“In december 2011 zagen we dat het niet goed ging met onze dochter”, vertelt Ton. “Ze kon de kinderen onvoldoende zorg geven. We waren toen al dagelijks bij haar om te helpen. Er volgden gesprekken met de gezinsvoogd, maar daar werden wij in eerste instantie niet in betrokken. We wisten dat er werd gesproken over uithuisplaatsing van alle kinderen en dat betekende dat ze uit elkaar gehaald zouden worden. Dat konden wij niet over ons hart verkrijgen.” De groot­ouders zeiden tegen elkaar dat ze voor de kinderen wilden zorgen, als dit nodig zou zijn. Er volgde uiteindelijk overleg met hen en in april 2012 viel het besluit dat de kinderen bij opa en oma gingen wonen. Ook hun dochter vond dit de beste oplossing.

Hectische tijd
Het was een hectische tijd voor iedereen. De afspraak was dat de kinderen in het grotere huis van hun moeder bleven wonen, maar dat grootouders en moeder van huis zouden ruilen. Hier was toestemming van de woningbouwvereniging voor nodig. Die toestemming kregen ze, maar de woningbouwvereniging zag meteen aanleiding om de huur te verhogen. Er volgden allerlei contacten met gemeente en hulpverlening. Naast de contacten met twee gezinsvoogden krijgt het gezin nu begeleiding van een pleegzorgwerker. Ook werd besloten dat Jeroen – het vierde kleinkind dat in een residentiële instelling was geplaatst – eens per drie weken en in de zomervakanties bij zijn grootouders zou verblijven.

Intensiever dan een baan
Lida vertelt dat ze in de eerste weken allebei kilo’s afvielen en doodmoe waren van de opvoeding en verzorging van de kinderen. Ton valt bij: “Het is intensiever dan een baan.”
’s Ochtends om kwart voor zeven staan ze op, ze ontbijten met de kinderen, helpen hen met kleren aantrekken en schoolspullen pakken. De grootste consequentie van hun pleegouderschap was, dat Ton niet goed meer kon functioneren op zijn werk en in de WW terechtkwam. Hij legde zich hier snel bij neer en ziet nu als voordeel dat hij zich voor honderd procent aan de kinderen kan geven. Was hij vroeger als werkende man minder thuis voor zijn eigen kinderen, nu voelt hij zich echt betrokken.

Theemoment
Al is het zwaar en lijkt het soms alsof ze ‘een hotel runnen’, de grootouders genieten ook. Ton leerde afgelopen zomer het jongste kleinkind fietsen. Lida vertelt: “Het mooiste moment van de dag is het theemoment. Als de kinderen uit school komen, nemen we met thee en ontbijtkoek de dag door. Dat zijn momenten die we koesteren. De kinderen knuffelen ons en tonen respect.” Daarnaast zijn er de contacten met school en het halen en brengen van en naar de voetbaltraining en het paardrijden. Om 9 uur ’s avonds vinden de grootouders het heerlijk als de kinderen slapen en het rustig is in huis. Ze zien nu in hoe intensief de opvoeding voor hun dochter geweest moet zijn en dat ze ondanks haar problemen netjes zijn opgevoed. Daarom geven ze hun dochter ook complimenten.

Op eigen benen staan
De grootouders zien het als hun taak om de kinderen de komende jaren op eigen benen te leren staan en weerbaarder te maken, zo lang hun gezondheid het toelaat en het nodig is voor de kinderen. Ze beseffen dat er nog moeilijkere tijden aankomen, omdat de meisjes in de puberteit komen. Hun idee is dat netwerkpleegouders het gemakkelijker hebben dan bestandspleegouders, omdat zij de kinderen, hun problemen en achtergrond al kenden voor de plaatsing. Het was niet moeilijk om te schakelen van de grootouder- naar de pleegouderrol, omdat ze zich voorheen ook niet alleen als lieve grootouders opstelden, maar regels stelden aan de kleinkinderen. Voor Ton speelt het geloof een rol in zijn pleegouderschap. Hij is een gelovig man, die met de kinderen een paar keer per week uit de bijbel leest. De grootouders zien dit als een onmisbaar facet in de opvoeding, waarbij ze ervan uitgaan dat de kinderen op latere leeftijd hun eigen keuzes kunnen maken. Het geloof geeft opa de kracht om pleegouder te zijn. Een taak, waarvan hij denkt dat het zo heeft moeten zijn, dat die hem ten deel is gevallen. Ton: “Het is niet bijzonder wat we doen, hoor. Het was de meest voor de hand liggende oplossing.”

 

======

KADER

======

 Landelijke dag voor opapa’s en omama’s
Op 15 november kwamen zo’n honderd grootouders die hun kleinkinderen opvoeden naar de Landelijke Pleeggrootouderdag in Tilburg. De kleinkinderen kunnen om de een of andere reden niet bij hun ouders wonen. De opa’s en oma’s namen de ingrijpende beslissing om het kroost van hun kinderen in huis te nemen. Deze dag wordt jaarlijks georganiseerd door de Stichting Belangenbehartiging Pleeggrootouders Nederland (SBPN). De pleeggrootouders ontmoeten elkaar, wisselen ervaringen uit en volgen workshops over thema’s die belangrijk voor hen zijn. Ieder jaar ‘adopteert’ een zorg­aanbieder de Landelijke Pleeggrootouderdag. Het afgelopen jaar maakte zorgaanbieder Kompaan en De Bocht deze dag mogelijk. www.pleeggrootouders.nl

 


Tags: ,