Zeg je altijd ‘ja’?

Angelique en Jaap hebben een dochter: Femke (10) en een pleegdochter: Adamma (6). Er had ook een ander pleegkind kunnen zijn.

Angelique vertelt: “We werden gebeld door de matcher. Ze dacht een plaatsing voor ons te hebben. Ze vertelde de leeftijd en een gefingeerde naam en nodigde ons uit voor een matchingsgesprek. Wij gingen daar naar toe. We waren de eersten en na ons kwamen de gezinsvoogd, de pleegzorgwerker, de begeleider van het meisje en tenslotte de moeder binnen. Haar moeder gaf ons een hand en in die handdruk en in haar houding proefden we al zoveel verzet en vijandigheid dat ik ervan schrok. Na het voorstelrondje maakte moeder duidelijk dat ze niet wilde dat haar kind naar een pleeggezin zou gaan. Ze zat boordevol verzet. Ik zag haar al iedere week bij ons voor de deur staan en was bang voor onze eigen veiligheid. Tijdens dat gesprek hoorden we dat een eerdere plaatsing mislukt was. We hoefden in het gesprek nog niet te beslissen, de matcher zou ons na het weekend bellen.

Besluit
Dat weekend hadden wij een familieweekend. Jaap twijfelde veel minder dan ik, hij zag wel mogelijkheden voor deze plaatsing. Ik wilde het ook heel graag voor het kind: een meisje van 4 jaar, wat zouden we veel voor haar kunnen betekenen! Ik heb er dat weekend veel over gepraat met mijn schoonzussen en met Jaap. Na het weekend vonden Jaap en ik allebei dat we het niet moesten doen. We voorvoelden dat we het met moeder niet zouden redden en om die reden hebben we ‘nee’ gezegd. Het was natuurlijk ook nog onze eerste plaatsing, we hadden nog helemaal geen ervaring. We waren opgelucht toen we het aan de matcher hadden verteld en ze kon het gelukkig begrijpen.

Internaat
Een maand of drie later gingen we naar een open dag van de pleegzorgorganisatie. We kwamen toen ook in het internaat. Daar hoorden we van een medewerker dat een kind na een mislukte plaatsing had gezegd:”Hier ben ik weer!” Dat bleek dat meisje te zijn. Erg hè? Nog weer enige tijd later zijn we naar een matchingsavond geweest en daar bleek dat ze nog steeds niet geplaatst was. Haar problematiek is zo heftig dat ze waarschijnlijk niet meer in een gezin kan wonen. We vinden het heel erg voor het meisje, maar we hebben voor ons gezin toen wel de goede beslissing genomen, hoewel we met een onbestemd, akelig gevoel bleven zitten.

Klik
Het duurde bijna een jaar voordat we weer benaderd werden en we gingen met enige reserve naar het matchingsgesprek, maar nu liep alles heel anders. Er was eigenlijk meteen al een ‘klik’ tussen ons en de moeder, ondanks de taalbarrière. Met behulp van de tolk konden we duidelijk maken dat zij de moeder blijft van Adamma en dat wij haar willen helpen om tot rust te komen. We hadden na het gesprek eigenlijk geen bedenktijd nodig, we wisten allebei al meteen dat deze plaatsing zou kunnen slagen.
Ze is nu bijna een jaar bij ons en het gaat heel goed. We voelen ons prima bij deze plaatsing en het is voor ons duidelijk: je moet allebei ‘ja’ kunnen zeggen en anders: niet doen!”


Tags: , ,