Vals spelen

Dankzij de moderne sociale media kom je tegenwoordig gemakkelijk in contact met mensen uit het verleden. Zo komt het dat ik uit eten ga met Cecile. In mijn hoofd een onzeker meisje van zestien. Inmiddels een vrouw van eind twintig, met een eigen huis en baan. We hebben veel om over te praten. Over de dingen die we hebben meegemaakt en over wat er daarna allemaal is gebeurd.

Haar moeder is vier jaar geleden overleden. Met het pleeggezin waar ze ooit woonde, is geen contact meer, daar is ze met ruzie weggegaan. Nu is er niemand meer die over haar kan vertellen. Ik ken haar als puber, maar wie was ze als meisje? Ze heeft contact gezocht met haar voormalige voogd, maar die heeft aangegeven dat het nu te laat is om het dossier nog in te zien. Het zit haar zichtbaar dwars.

Ik twijfel, want volgens mij worden die dossiers tegenwoordig langer bewaard. De volgende dag besluit ik eens te bellen met het archiefbeheer. De mevrouw aan de telefoon is terughoudend, maar als ik vertel waar ik nu werk en dat ik dit ‘meisje’ van vroeger ken, gaat ze in de computer kijken. Dat er geen connectie is tussen mijn huidige werk en de tijd dat ik Cecile begeleidde, vertel ik er niet bij. Het is een beetje vals spelen, maar het resultaat is er naar. Dossiers worden vijftien jaar bewaard. Cecile kan alsnog gaan kijken in haar verleden. <

 

 

 


Tags: ,