Een leuke moeder

“De moeder van Sanne is echt een leuke moeder!” Met die woorden strooit de 6-jarige Naomi zout in mijn wonden en ze heeft nog meer in petto. “Altijd als Sanne iets vertelt, zegt haar moeder: ‘Leuk hoor!’ Jij zegt altijd: ‘Ja maar!’ En als Sanne wat vraagt, zegt haar moeder: ‘Ja’. Jij zegt altijd: ‘Nee!’

Hoewel ik denk dat er meer nuances zijn tussen de reacties van de moeder van Sanne en van mij, vraag ik me toch af of ze misschien gelijk heeft. Naomi heeft namelijk een scherp waarnemingsvermogen in dit soort zaken. Ik vind de moeder van Sanne ook een leuk en positief mens en ik hoor mezelf wel heel vaak ‘nee’ of ‘ja maar’ zeggen.
“Nee, je kunt nu niet buiten spelen.” “Ja, maar als je eraan begint, moet je het ook afmaken.” “Nee, je mag niet alleen die cakejes maken.” “Ja, maar dan wil ik wel dat je alles opruimt.” “Nee, je krijgt geen geld voor een nieuwe broek.” “Nee, ik schiet je zakgeld niet voor.” “Ja, je vriendinnen mogen bij ons logeren, maar dan wil ik dat jullie op tijd gaan slapen.” “Nee, ik kom je niet halen, je loopt maar naar huis.” “Ja, maar dit is nu echt de laatste keer.”

Is dit een karaktertrek van mij? Ben ik zo negatief ingesteld of vragen mijn pleegkinderen om grenzen? Ben ik te wantrouwend of is volledig vertrouwen naïef? Ik wil zo graag stoppen met ‘nee’ zeggen en ook zo’n leuk positief mens worden, net zoals de moeder van Sanne. Het lukt me niet alleen, zou Naomi mij kunnen helpen?

 

 


Tags: ,