Bly

Logeeradressen voor kinderen met hiv

BLY is een nieuw project van de William Schrikker Pleegzorg (WSP) en het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam. In dit project koppelt men kinderen met hiv aan gastgezinnen. Hun moeders zijn ook hiv-geïnfecteerd. Inmiddels zijn er negen plaatsingen. Kinderen, ouders en logeerouders zijn enthousiast en de WSP probeert het project uit te breiden naar Nijmegen en Amsterdam. Mobiel ging in gesprek met logeerouders Anton en Machteld, moeder Suzanne en Mieke Freeke, projectleider van BLY.

“BLY biedt ruimte en ontspanning aan de vaak Afrikaanse alleenstaande moeders die nauwelijks een netwerk hebben en nu de kans krijgen om tot rust te komen”, vertelt Mieke Freeke. “Op die manier lukt het hun om de opvoeding van de kinderen vol te houden. Hiv is in hun cultuur vaak een taboe. De moeders kunnen erop vertrouwen dat de kinderen in de logeergezinnen op tijd hun medicatie krijgen.”
BLY wordt gefinancierd uit fondsgelden. Een indicatie van Bureau Jeugdzorg is niet nodig. De WSP hoopt op voortzetting van fondsgelden om het project te continueren.

Het logeeradres
Anton en Machteld hebben drie geadopteerde kinderen en twee ‘fulltime’ pleegkinderen. In de weekends zijn er geregeld logés: een zwakbegaafde jongen, een meisje met cystic-fibrose en Claire en Judith, de dochters van Suzanne. Claire is hiv-geïnfecteerd. Anton en Machteld vertellen zichtbaar met plezier over hun bijzondere gezin. Volgens Machteld zit de zorg voor kinderen in haar genen. “Vroeger waren er ook altijd kinderen die voor korte of langere tijd bij ons thuis woonden. Een tante runde een gezinshuis en ik kwam er kortgeleden achter dat een nicht gezinshuisouder is in een jeugddorp.” Anton steunt zijn vrouw van harte en zou zichzelf graag wat meer tijd gunnen om actiever mee te doen in de zorg. Hij heeft een eigen bedrijf, maar het lijkt hem leuk om dat geleidelijk meer op hoofdlijnen te leiden, zodat er tijd komt voor andere zaken.

Op vakantie
Samen genoten ze afgelopen zomer van de vakantie met alle kinderen. Veertien dagen bivakkeerden ze in een grote, opgeknapte caravan. Anton: “Het was zo leuk en er is geen onvertogen woord gevallen. De kinderen hebben het allemaal, van klein tot groot, enorm naar hun zin gehad. Gelukkig heeft onze oudste ook een rijbewijs, dus kon hij mee rijden. Hij was een prima hulp om even boodschappen te doen of een tripje met de oudere kinderen te maken.”

Samenwerking met de moeder
Machteld en Anton voelden zich aangesproken door het project waar ze via via over hoorden. Machteld: “We hebben er samen veel over gepraat. Juist de samenwerking met moeder Suzanne, die vaak alleen en geïsoleerd is, spreekt ons aan. We bekijken wat we voor elkaar kunnen betekenen. Haar dochters Claire en Judith wonen bij haar en het gaat vaak best goed, maar op gezette tijden heeft Suzanne even rust nodig. Een voorlichtingsavond vanuit de WSP en het Sophia Kinderziekenhuis nam onze laatste twijfels weg.”

Sinds het najaar van 2011 kennen ze Suzanne en haar dochters. De start verliep aarzelend, omdat de meisjes het eng vonden en niet goed durfden kennis te maken.
Machteld en Anton zijn toen met het hele gezin bij hen op bezoek gegaan. Een gouden greep, want het klikte direct, vooral tussen Claire en hun dochter. “Het is of we elkaar al jaren kennen en dit past als een handschoen. Een betere match konden ze niet maken”, zeggen beiden. Machteld: “In de herfstvakantie van 2011 kwamen de meiden logeren en het liep als een trein. In de afgelopen periode heeft de verhouding zich alleen maar verdiept. Hun moeder is met kerst ook geweest en heeft hier een nacht gelogeerd. We zijn samen naar de nachtdienst geweest en dat voelde goed. Dit gezin is bij ons gaan horen. Toevallig konden we Suzanne ook helpen toen wij een nieuwe tafel kregen, een heel grote. Onze kleinere tafel paste prima in haar huis. Het mooie is dat onze band nog steeds groeit.”

Open gesprekken
“Claire is zelf niet meer besmettelijk, ze heeft de goede medicatie”, vertelt Machteld. “Hiv is voor niemand hier een probleem en ook moeder Suzanne gaat er open mee om. Onze familie heeft Suzanne en de meiden helemaal geaccepteerd.”

Op dat moment komen Suzanne en haar dochters binnen. Even bruist het van de activiteiten en blijdschap. Daarna keert de rust weer en voegen beide gezinnen zich tot een geheel. Ze gaan door waar ze de vorige keer zijn gebleven en wisselen nieuwtjes uit over school.

Suzanne vertelt dat ze blij is met Machteld en Anton. “Ze accepteren me zoals ik ben. De kinderen zijn hier gelukkig en ik heb hier een soort familie waar ik bij mag horen en geen geheimen voor hoef te hebben. In mijn eigen familie kan ik niet over hiv praten. Dat ligt heel gevoelig. De ellende is dat iedereen, zeker de mannen, het weet, maar zijn mond houdt. Als de vader van Claire me had verteld dat hij hiv-geïnfecteerd was en ik dus was besmet met hiv, had zij zonder besmetting geboren kunnen worden. Ik ben opgelucht, omdat ik ook weet dat, als er iets met mij gebeurt, er naar mijn kinderen wordt omgekeken. Ik weet waar ze terechtkunnen.” Vooral de open gesprekken en acceptatie door de pleegouders ervaart Suzanne als bijzonder en kostbaar. “Wisten ze thuis ook maar van de goede geneesmiddelen waarmee je besmetting kunt voorkomen bij baby’s”, verzucht ze.

Machteld, Anton en Suzanne beleven veel plezier aan het omgaan met elkaar en de kinderen. Ze ervaren de contacten als verrijkend. Tijdens het interview komen we op het idee dat deze mensen goede voorlichting zouden kunnen geven over dit project. Als ik terug naar huis rijd, houd ik zelfs in de file een blij gevoel over aan BLY, het Zuid-Afrikaanse woord dat ‘verblijf’ betekent en staat voor hulp die volop steun verdient.

Wilt u meer weten over het project BLY? Neem dan contact op met projectleider Mieke Freeke van de William Schrikker Pleegzorg. Telefoon: 020 7400000 of 0624648914. <

 

 


Tags: ,