Eindelijk rust

Op het moment dat ik deze Beste lezers schrijf, is de vakantie weer voorbij en zijn de structuur, de rust en de voorspelbaarheid terug in huis. Niet alleen pleegkinderen hebben die nodig, maar als pleegmoeder vaar ik er ook wel bij.

De afgelopen maanden heb ik me over veel verschillende zaken druk gemaakt. De een haalde een niveau 2 diploma, maar weet niet of hij wel in de horeca wil blijven werken. Ook weet hij niet wat hij anders wil en eigenlijk wil hij ook niet meer naar school. Verbazingwekkend hoe weinig er vooruitgekeken wordt. Als pleegmoeder stuur ik dan voorzichtig door hem op het hart te drukken zijn baan niet op te zeggen voor hij wat anders heeft: “Je moet ergens van leven.”

De volgende houdt het tot het allerlaatste moment spannend of ze overgaat. En passant bleek ze ook nog fiks te hebben gespijbeld. Ik had al weken regelmatig met haar gesproken over hoe weinig ze aan school deed en hoe zonde het zou zijn als het mis zou gaan. De verwijten van “je vertrouwt me niet” waren niet van de lucht. Gelukkig, ze haalde precies de benodigde 7.5 voor wiskunde. “Ik zei het je toch!”

Aan het eind van de zomer bloeide er ook een prille liefde op. Alsmaar die jongen bij ons in huis, “dat voelt gewoon prettig als hij hier is”, en het gesprek maar op gang houden. Samen lunchen, praten over normen en waarden, voorbehoedmiddelen en of het nog geen tijd is om naar de dokter te gaan voor de pil. Ze hebben afgesproken dat ze er nog niet aan toe zijn.

Op een avond bij de koffie vraagt ze: “Je zegt wel dat je hem een schatje vindt, maar je vertrouwt hem niet echt, hè?” Na even nagedacht te hebben zeg ik: “Zie het maar als het overgaan op school. Ik vertrouw hem best, maar ik maak me gewoon zorgen. Jullie beider leven zou wel erg veranderen als jullie nu een foutje maken.”

Die uit de horeca is ondertussen benaderd om assistent-manager receptie te worden en hij groeit elke minuut. Het bedrijf leert hem wel wat hij weten moet. De vakantie is gelukkig voorbij en de regelmaat is terug.

 


Tags: ,