James laat opa en oma vaak versteld staan

Sinds februari 2010 woont de nu 4-jarige James bij zijn opa Jaap en oma Marijke. James is een vrolijke, slimme jongen. Hij weet zaken snel te plaatsen en laat opa en oma vaak versteld staan. James is de zoon van Marijkes dochter en haar Afrikaanse partner. James heeft een meervoudige beperking.

De vader van James stelt: “Het is Gods wil.” Moeder ziet vooral haar eigen problemen. Ze lijdt aan niet-gediagnosticeerde borderline. Zijn ouders hebben met James door Europa gezworven en uiteindelijk kwam moeder weer alleen met James in Middelburg terecht. Opa en oma hebben moeder met de inrichting van een huisje geholpen. Oma ging ook wekelijks kijken hoe het met James en zijn moeder ging, omdat ze bezorgd was. Zo trof ze James op zeker moment drijfnat aan in de kinderstoel, met een pannenkoek in zijn hand, terwijl moeder in bed lag. Een pannenkoek die hij overigens niet zelf op kon eten, omdat zijn gewrichten niet functioneren.

Weekend weg
Toen moeder een weekend weg wilde, pasten Marijke en Jaap in 2010 een weekend op. Moeder kwam na drie weken weer boven water en het werd duidelijk dat James niet in haar leven paste. Inmiddels waren ook vanuit de kinderrevalidatie zorgen geuit over de verzorging van James. Samen hebben ze toen de jeugdbescherming ingeschakeld. Marijke geeft aan dat moeder hier achter staat, maar zelf geen actie onderneemt.

Rolstoelafhankelijk
Jaap en Marijke zijn inmiddels officieel pleegouders. James heeft een zeer ernstige gewrichtsafwijking. De artsen proberen via operaties enkele gewrichten wat in beweging te krijgen, maar de prognose is, dat hij geheel rolstoelafhankelijk wordt. Hij heeft nu al een rolstoel en een hoog/laag stoel. Ook komt er een traplift, omdat zijn pleegouders hem niet meer naar boven kunnen dragen. Op termijn zal er een tillift moeten komen. Inmiddels zijn Jaap en Marijke over dit alles met de WMO in onderhandeling. James heeft overal hulp bij nodig. De vraag is vooral: hoe kun je zaken zo praktisch mogelijk aanpassen en geregeld krijgen? Marijke: “We kunnen niks met een traplift die in de breedte omhoog gaat. Over drie jaar zit hij dan klem, omdat hij gegroeid is en zijn benen niet kan buigen.”

Onbegrip
“Het onbegrip, het feit dat zaken niet in de regeltjes passen, maakt ons moedeloos”, zegt Jaap. “We moeten ook steeds benadrukken dat we pleegouder zijn en dat James niet ons kind is. Door pleegzorg worden we wel bijgestaan en onze begeleidster zet zich zeker voor James in. Toch denken we vaak dat het allemaal simpeler moet kunnen. Vader komt twee keer per jaar op bezoek en laatst bracht hij een nieuw fietsje voor James mee. De jongen kan er niks mee, omdat hij geen trapbeweging kan maken. Zo zijn er steeds van die dingen waar niet over nagedacht wordt.” Marijke: “Onze dochter is vooral bezig om zelf aandacht te krijgen. Ze heeft ons tijden laten geloven dat ze zeer ernstig ziek was en daarvoor behandeld werd. Gelukkig blijkt daar niets van te kloppen, maar zoiets doet wel een aanslag op je.”

Pensioen
De pleegouders zijn beiden gek op hun kleinzoon en willen de zorg ook graag geven. Ze genieten van het vrolijke jochie dat zichzelf ook steeds weer dingen aanleert. Marijke: “Het is fijn dat we uit onze omgeving en in de buurt veel steun krijgen. Soms is het wel lastig dat we weinig dingen kunnen doen die bij onze leeftijd passen. Ik voel me ook wel eens ongemakkelijk bij zo’n clubje jonge moeders. Zeker als ik de opmerking krijg: “Jij bent ook nog oud moeder geworden.” Het plan om na hun pensioen naar een warm land te vertrekken, hebben ze laten vallen. Jaap: “Maar ja, het is een schat van een joch. We willen hem voor goud missen. Voor onze dochter kunnen we niets doen, maar we kunnen wel voor haar James zorgen en hopen dat hij een gelukkig mens wordt.”


Tags: , ,