Verjaardag

In juni wordt mijn oudste dochter eenentwintig. Dan is ze officieel volwassen. Dat voelt heel gek, want al is dat kleine meisje uitgegroeid tot een mooie jongedame, in mijn ogen is ze nog jong. Verzekeringen regelen, geld beheren, school regelen, allemaal zaken die ze geacht wordt te kunnen, maar waarbij het heel prettig is dat ze nog even op ons kan terugvallen.

In de hulpverlening is achttien jaar de grens. Dan zwaaien we jongeren uit en wensen wij hun veel succes. Het is zelfs een publiek geheim dat je voor een zeventienjarige al geen lange-termijndoelen meer uitzet, omdat de begeleiding met achttien jaar toch stopt. Ik heb daar altijd moeite mee gehad. Nu mijn kinderen rond die leeftijd zitten, des te meer.

In onze maatschappij lijken we jongeren steeds meer als volwassenen te zien. We willen comadrinkers zelf laten opdraaien voor de kosten en criminelen berechten volgens het volwassenen strafrecht. Ik volg dat soort berichten altijd met verbazing. Een comadrinker laten op¬draaien voor de kosten? Waar zijn de ouders in dit verhaal?

Naast pleegzorg heb ik een paar jaar Echt Recht-conferenties georganiseerd: gesprekken tussen daders en slacht¬offers van een misdrijf. De kracht van die gesprekken zit in het feit dat niet enkel de dader, maar ook de mensen die om hem (of haar) geven deelnemen aan het gesprek. Je kunt heel stoer zijn, maar als je moeder in tranen uitbarst omdat ze zich schaamt voor wat jij hebt gedaan, komt dat heel hard binnen.

Voor veel pleegkinderen stopt de zorg niet met hun achttiende verjaardag. De hulpverlening gooit weliswaar de trossen los, maar het contact met de pleegouders blijft. Gewoon zoals het hoort en gewoon zoals jongeren dat nog nodig hebben. Applaus voor alle pleegouders met 18+ kinderen!

 


Tags: ,