Drie prachtige weken

“Het is voor drie weken. Hij kan nergens naartoe.” Het gezin waar hij nu was, ging op vakantie. Opeens was de eerste plaatsing een feit. Geen puber, maar een jongen van zes. Op vrijdagmiddag, het begin van de vakantie, stond hij op de stoep. Met blonde haren, een brutale blik en een plastic tas met wat spullen. Hij ging zitten. De pleegvader bracht hem op de fiets. Er was geen interactie tussen hen. Na tien minuten vertrok de pleegvader. Het was stil.

Een zesjarige, die niet duldde dat je in de buurt kwam, die graag wilde spelen, maar niet tot rust kon komen. Het slapen gaan was een ellende. Hij werd niet rustig van het bad, integendeel. Wij probeerden van alles, maar het werd steeds moeilijker. Hij kon volkomen opgaan in zijn eigen wereld; in zijn spel op de boerderij, tijdens het voetballen in het park. Hem daaruit halen, was een bijna onmogelijke klus.

Onze pleegzorgbegeleider gaf de suggestie om met symbolen te werken. Om zijn dag te structureren, een vaste volgorde te hanteren. Wij tekenden pictogrammen, bespraken telkens wat we gingen doen en streepten de plaatjes door als het was gebeurd.

Tijdens een zonnige dag in het zwembad met vrienden, kregen wij ons mooiste cadeau. Een kletsnat jochie, dat bibberend op schoot kroop en zich overgaf aan de warmte van een pleegvader. Wat heb ik hem gemist, toen hij vertrok! Hij heeft zoveel losgemaakt. Door hem weten wij dat we graag ons huis openstellen. Door hem weten wij hoe moeilijk pleegzorg is. Door hem weten wij ook, dat er momenten zijn van onbeschrijfelijk geluk.

Xander Noë

 


Tags: ,