En toen werd ik gebeld…

In Mobiel 1 vroegen we u om te vertellen over uw eerste pleegzorgervaring. We kregen van lezers de volgende verhalen.     

Een moment dat we nooit meer vergeten. Het was 27 juni 2011 en de telefoon ging. De pleegzorgbegeleidster van een eerdere weekendplaatsing belde. Er was een plek nodig voor een meisje van 12 jaar voor de zomervakantie. Na de vakantie zou er gewerkt gaan worden aan een terug-naar-huisplaatsing. Hoewel we eigenlijk een weekendpleeggezin zijn, hebben we na een avond samen overleggen besloten om het te doen. Een paar dagen later woonde ze bij ons. Het was wel even een geregel, want we waren helemaal niet voorbereid op een meisje van 12 jaar en ook niet op een volledige opvang.

Op vrijdag werd ze bij ons gebracht. Ze had het erg moeilijk. Die middag zijn wij samen met haar een kamer gaan inrichten. Dit was erg gezellig: posters van Justin Bieber, een nieuw dekbed en natuurlijk haar eigen spullen, zodat ze zich hopelijk snel thuis zou voelen. In de zomervakantie zijn we veel dagen met haar weggeweest en het ging erg goed. Helaas kreeg zij in de zomervakantie te horen dat alles veranderd was en dat ze niet meer thuis kon wonen. Er werd een nieuw gezin voor haar gezocht, waar ze tot haar 18e zou kunnen blijven, omdat wij haar die plek niet konden bieden. Uiteindelijk was er pas op 8 januari 2012 een gezin beschikbaar voor haar. Het afscheid was ontzettend moeilijk. Wat kun je toch om zo’n meisje gaan geven in een half jaar tijd! Gelukkig zien we elkaar nog regelmatig.

Simon en Patricia van Aalst

Op maandagochtend werd mijn echtgenote gebeld met de vraag of wij een meisje in huis wilden nemen dat twee dagen oud was. Of wij ook haar 1 jaar oude zusje erbij wilden nemen? Daar hebben wij beiden, gelijk, volmondig ja op gezegd. Twee dagen later kwam Tamara in ons leven. Om 12 uur werd de Maxi-Cosi bij ons op de keukentafel gezet en sloten wij haar meteen in ons hart. De overdracht in het ziekenhuis met moeder was niet helemaal naar wens gegaan, dus Jeugdzorg moest ook gelijk weer door. De kleren die Tamara aan had, waren veel te groot. Als ze 4 jaar is, kan ze het jurkje nog aan. Van het ziekenhuis had ze een molton dekentje meegekregen om haar warm te houden, ze was ook zo klein! Na een paar weken volgde de ontmoeting met haar zusje Danique. Vanuit het crisisgezin, met een te lange (ongewenste) wenperiode voor Danique, kwam ze de dag voor kerst voorgoed naar ons. Die bijzondere kerstdagen hebben wij niets anders gedaan dan lekker met zijn viertjes wennen aan deze nieuwe situatie.

En moet je onze dames nu eens zien, twee en drie jaar oud. Het zijn echte zusjes, ze kunnen heel lief voor elkaar zijn, lief spelen en hebben hele gesprekken met zijn tweeën. Ze kunnen elkaar ook al enorm dwars zitten. Wij kunnen ons het leven zonder deze meiden al niet meer voorstellen.

Astrid en Ellen

Het was een gewone doordeweekse vrijdag. Ik was in ons huis bezig om het weer netjes te krijgen voor het weekend, toen de telefoon ging. Nietsvermoedend pakte ik de telefoon op en noemde mijn naam. Onze pleegzorgbegeleider aan de lijn…

Zou het zover zijn? schoot het door me heen. Mijn man en ik hebben er samen voor gekozen om beschikbaar te zijn en ons huis en leven open te stellen voor een kind dat die warmte en liefde nodig heeft en misschien zo erg mist. We volgden het hele traject van informatieavond, gezinsonderzoek en deskundigheidsbevordering. Hoe verder we kwamen, hoe enthousiaster we werden. Onze omgeving leefde mee. Toen was het moment daar dat we het traject konden afronden en we ons officieel aspirant-pleegouders konden noemen. Wat waren we benieuwd wanneer dat telefoontje zou komen!

En nu belde dus de pleegzorgbegeleider, wat zou ze te melden hebben? Zou het een jongetje of een meisje zijn? Van welke leeftijd? Wij hebben al verschillende spullen aangeschaft. Het kamertje is al ingericht, het kan zo komen en is ook bijzonder welkom. Zeg het maar, ik kan niet langer wachten.

“Ik bel,” zei ze, “zoals we hebben afgesproken, om contact te blijven houden. Helaas heb ik nog geen nieuws voor jullie.” Helaas, het blijft hetzelfde. Al anderhalf jaar lang. Onze omgeving snapt het niet en wij ook allang niet meer. Pleegouders zijn toch zo nodig, er is zoveel vraag naar. Wie het weet, mag het zeggen. We blijven maar wachten.

Henk en Alice van de Werken

In november 1989 meldden wij ons aan bij het toenmalige Centrum voor Pleegzorg in Den Haag. Een tijd vóór mobiele telefoons, levensboeken, Stapprogramma’s, kindprofielen et cetera.

Na de informatieavond en drie huisbezoeken, kregen we het predicaat ‘geschikt als pleegouders’. Ons aanbod was: kort- of langdurend, in ieder geval schoolgaand en leeftijd tot ongeveer 11 jaar.

Binnen twee weken het eerste telefoontje: kortdurende opvang (1 maand) voor het 8-jarige jongetje Alberto. Alberto woonde thuis bij zijn vader, oudere broer en jongere zusje. Hij zat in groep 3 van een school voor speciaal onderwijs, had een lichte achterstand en was gemakkelijk in contact. Het was een vrijwillige plaatsing, ter ontlasting van het gezin. Na kennismaking bij vader thuis was de ‘logeerpartij’ een feit.

Alberto maakte inderdaad heel gemakkelijk contact: hij ging met iedereen mee. Hij had een fascinatie voor wc’s en wilde die graag uit elkaar halen. Er was sprake van een forse ontwikkelingsachterstand, concentratieproblemen, dwars en boos zijn, kortom een heel ander beeld dan wij verwacht hadden. We hebben volgehouden. Voor vader was het duidelijk: zijn gezin functioneerde totaal anders als Alberto er niet was. Na de plaatsing bij ons is Alberto definitief uithuis geplaatst. We hebben nog zeer veel pleegkinderen in huis gehad, maar nooit meer zo’n bijzonder kind als Alberto. Jaren later kwam ik zijn naam tegen op een ZMLK-school en hoorde ik van de leerkracht dat Alberto autistisch is en dat hij niet in een gezin zou kunnen wonen. Veel werd me duidelijk op dat moment.

Mirjam Christiaansen

 


Tags: ,