Bedankt

Mijn telefoon rinkelt. Op het schermpje zie ik dat het de moeder van Mustafa is. Meteen flitst er door mijn hoofd: Oh nee, het zal toch niet weer mis zijn? Ik neem de telefoon op. “Hallo Simone, met Gül”, zegt ze met een opgewekte stem. Ze vertelt dat Mustafa bijna jarig is en dat ze de vervelende periode af wil sluiten en ons wil laten zien dat alles goed is met Mustafa. “Kom je langs in ons nieuwe huis?” Ik spreek met haar af dat ik graag wil komen kijken. ’s Avonds ga ik naar het nieuwe adres. Ik ben benieuwd hoe het nu met Mustafa gaat en of hij me nog kent. Hij is bijna 2. Ik word hartelijk onthaald door moeder met haar kinderen. Allemaal supertrots omdat ze het met zijn vijven toch hebben geflikt na alle ellende. En inderdaad: het huis is mooi, alles is netjes en het belangrijkste is dat Mustafa er geweldig uitziet. Ik krijg heerlijke Turkse thee en speel even lekker met Mustafa, die me meteen lijkt te kennen. Na een uur maak ik aanstalten om weg te gaan. Ik krijg van moeder een hele stapel Turkse pizza’s mee voor ons gezin en een mooie handgemaakte Turkse shawl. Daarbij duizend bedankjes. En dan moet ik toch even slikken, maar ik weet waar ik het voor gedaan heb: Mustafa is een gelukkig kind!

Simone


Tags: ,